Επιμέλεια Υποτίτλου: *Bobcat*
Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. - ΒΙΡΓΙΛΙΟΣ - Αινειάδα
ΒΑΒΥΛΩΝΑ, ΠΕΡΣΙΑ. Ιούνιος 323 π.Χ.
Αλέξανδρε, ο στρατός θα διχαστεί.
Οι σατραπείες θα επαναστατήσουν. Δίχως τις διαταγές σου, θα γίνει πόλεμος.
Σε εκλιπαρούμε. Πες μας, ποιος;
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, ΑΙΓΥΠΤΟΣ 285 Π.Χ. 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
O κόσμος μας χάθηκε πια.
Είμαι ο τελευταίος επιζών.
Αν αυτό είναι ευλογία ή κατάρα...
μόνο ο Άδης το γνωρίζει.
Αλλά εγώ πλήρωσα ό,τι μου αναλογούσε...
με αίμα…
και με χαμένα όνειρα.
Λένε ότι ήμασταν η μεγαλύτερη πολεμική δύναμη...
που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.
Μεγαλύτερη κι από της εκστρατείας στη Τροία.
Μα πώς να το πω; Πώς να το περιγράψω πώς είναι...
να είσαι νέος και να έχεις μεγάλα όνειρα;
Όταν ο Αλέξανδρος σε κοίταζε στα μάτια, πίστευες ότι μπορούσες να καταφέρεις τα πάντα.
Οτιδήποτε.
Με αυτόν δίπλα μας, με το φως του Απόλλωνα, ξεπερνούσαμε τους εαυτούς μας.
Πραγματικά…
γνώρισα πολλούς σπουδαίους άνδρες στην ζωή μου αλλά μόνο έναν κολοσσό.
Και μόνο τώρα που γέρασα καταλαβαίνω…
τι δύναμη της φύσης ήταν αλήθεια.
Ή μήπως όχι;
Υπήρξε πραγματικά ένας άντρας όπως ο Αλέξανδρος; Φυσικά όχι!
Τον ειδωλοποιήσαμε. Τον κάναμε καλύτερο απ' ότι ήταν.
Οι ανθρωποι, όλοι οι άνθρωποι, φτάνουν ψηλά και μετά πέφτουν...
φτάνουν ψηλά και μετά πέφτουν.
Στα ανατολικά, η αχανής Περσική αυτοκρατορία κυβερνούσε όλον σχεδόν τον γνωστό κόσμο.
Στα δυτικά, όλες οι κάποτε σπουδαίες ελληνικές πόλεις-κράτη...
Θήβα, Αθήνα, Σπάρτη, παρήκμασαν λόγω της υπερηφάνειάς τους.
Εκατό χρόνια τώρα, οι Πέρσες βασιλείς δωροδοκούσαν τους Έλληνες...
με το χρυσάφι τους για να πολεμούν ως μισθοφόροι τους.
Αλλά ήταν ο Φίλιππος, ο μονόφθαλμος, που τα άλλαξε όλα αυτά...
ενώνοντας τις φυλές των αμόρφωτων βοσκών από τα βουνά και τις πεδιάδες.
Με το αίμα και τα κότσια του, έφτιαξε έναν επαγγελματικό στρατό...
με τον οποίο γονάτισε τους πανούργους Έλληνες.
Έπειτα έστρεψε το βλέμμα του προς την Περσία...
όπου λένε ότι ακόμα και ο ίδιος ο μέγας βασιλιάς Δαρείος...
από τον θρόνο του στην Βαβυλώνα, φοβόταν τον Φίλιππο.
Ο Φίλιππος δολοφονήθηκε...
προς τέρψιν των Περσών και ίσως με την δική τους χρηματοδότηση.
Και ο Αλέξανδρος, σε ηλικία 20 ετών, έγινε ο νέος Βασιλιάς της Μακεδονίας.
Για να εκδικηθεί για το θάνατο του Φιλίππου...
ο Αλέξανδρος απελευθέρωσε όλες τις πόλεις της δυτικής Ασίας...
νότια ως την Αίγυπτο…
όπου ανακηρύχθηκε Φαραώ της Αιγύπτου και λατρεύτηκε ως θεός.
Τελικά, προκάλεσε τον ίδιο τον Δαρείο σε μάχη...
στην καρδιά της Περσικής Αυτοκρατορίας, κοντά στη Βαβυλώνα.
ΓΑΥΓΑΜΗΛΑ, ΠΕΡΣΙΑ 331 π.Χ 45 χρόνια νωρίτερα
Ήταν παράνοια.
40.000 από εμάς, ενάντια σε εκατοντάδες χιλιάδες βάρβαρους...
από φυλές άγνωστες σε εμάς...
που συγκέντρωσε ο ίδιος ο Δαρείος.
Η Ανατολή και η Δύση είχαν συναντηθεί...
για να αποφασίσουν το μέλλον του γνωστού κόσμου.
Ήταν η μέρα που ο Αλέξανδρος περίμενε όλη του τη ζωή.
Γιος θεού...
Ήταν μύθος, φυσικά.
Τουλάχιστον ως μύθος ξεκίνησε.
Εγώ ξέρω.
Ήμουν εκεί.
Έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Και είμαι ακόμα ζωντανός!
Σε ποιον προσεύχεσαι;
Στο Φόβο.
Στο φόβο;
Κακός οιωνός...
Περισσότερο για τον Δαρείο.
Πιστεύω ότι ο φόβος τού θανάτου οδηγεί όλους τους ανθρώπους, Ηφαιστίωνα.
Δεν μας το' μαθαν στο σχολείο αυτό.
- Λοιπόν, παντοδύναμε Κρατερέ; - Μεγαλειότατε!
Είσαι έτοιμος για την αυριανή αυγή;
Έπρεπε να 'χει γίνει από καιρό!
Οι άντρες μου τρέμουν σαν τα πουλάρια…
– ...κι οι ταύροι ξεφυσάνε συνέχεια. – Ωραία.
Ο φόβος κάνει τους άντρες να πολεμούν καλύτερα.
Έχε τις σκοπιές σε εγρήγορση αλλά να ξεκουραστούν καλά.
Μην ανησυχείς, στρατηγέ. Κοιμάμαι με τα μάτια ορθάνοιχτα.
Φοβάται μην του κλέψει κανείς τα λάφυρα, Μεγαλειότατε!
Είναι γνωστό πόσο τσιγγούνης είναι!
Δεν αγοράζει ούτε γάντια, ούτε κουβέρτες για να ζεσταθεί.
Ποιος χρειάζεται ρούχα όταν έρχεσαι απ' τη Θράκη;
Ποιος χρειάζεται ρούχα όταν μπορείς να πολεμάς γυμνός;
Μετά από αύριο, ακόμα και οι πιο φτωχοί θα γίνετε βασιλιάδες.
Οι θεοί είναι μαζί μας, Μεγαλειότατε.
Θα ποτίσει το χώμα με περσικό αίμα.
Είσαι στην πρώτη γραμμή αύριο, μικρέ!
Πάντα πίστευα, Αλέξανδρε...
Αλλά αυτό μοιάζει πολύ μεγαλύτερο απ' τις δυνάμεις μας.
Αμφισβήτησε ο Πάτροκλος τον Αχιλλέα όταν πολέμησαν δίπλα δίπλα στην Τροία;
Ο Πάτροκλος πέθανε πρώτος.
Αν σκοτωθείς…
Αν σκοτωθείς, ακόμη και αν είναι να χάσει η Μακεδονία έναν βασιλιά...
θα εκδικηθώ για σένα και θα σ' ακολουθήσω στο θάνατο.
Κι εγώ το ίδιο θα κάνω.
Την παραμονή μιας μάχης, είναι πιο δύσκολο από ποτέ να 'ναι κανείς μόνος.
Ναι.
Τότε ίσως...
ίσως εδώ να αποχαιρετιόμαστε...
Αλέξανδρέ μου.
Μη φοβάσαι, Ηφαιστίωνα.
Στην αρχή είμαστε ακόμα.
Το αίμα κινεί τον κόσμο!
Το αίμα κάνει τη βροχή να πέφτει!
Το αίμα κάνει τη γη να ευδοκιμεί!
Και μέσα στο αίμα, όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται και πεθαίνουν.
Το αίμα είναι η τροφή των θεών του κάτω κόσμου.
Έλα, Βουκεφάλα. Σήμερα θα καλπάσουμε προς τη μοίρα μας.
Συνταχθείτε! Ανασυνταχθείτε!
Φάλαγγα! Κλίνατε επί δεξιά!
Φάλαγγα! Προσοχή!!
Νεοπτόλεμε...
Σε θυμάμαι όταν οδήγησες τον πολιορκητικό πύργο στην Τύρο.
Ήσουν ένας γίγαντας! Και σήμερα... πώς θα πολεμήσεις;
Δέξιππε... Μα την Αθηνά!
Πόσο μακριά πέταξες τον αντίπαλό σου στην πάλη στους τελευταίους Ολυμπιακούς Αγώνες;
Θα πετάξεις εξίσου μακριά και το δόρυ σου;
Και Τίμανδρε, γιε του Μενάνδρου, σπουδαίου στρατιώτη του πατέρα μου.
Θρηνώ ακόμα τον αδελφό σου, τον Ανταίo που πέθανε τόσο γενναία στην Αλικαρνασσό.
Κατάγεσαι από πολύ τιμημένη οικογένεια, Τίμανδρε.
Γι' αυτούς θα πολεμήσεις σήμερα.
Τιμήσατε όλοι την πατρίδα και τους προγόνους σας!
Και τώρα φτάσαμε σ' αυτό το τόσο απομακρυσμένο μέρος της Ασίας...
όπου απέναντί μας ο Δαρείος συγκέντρωσε επιτέλους έναν τεράστιο στρατό....
να τον υπερασπιστεί και να πολεμήσει.
Ναι...
φαίνονται τόσοι πολλοί αυτοί οι Πέρσες.
Αλλά κοιτάξτε ξανά αυτή την ορδή…
και αναρωτηθείτε…
Ποιος είναι αυτός ο μεγάλος βασιλιάς που πληρώνει δολοφόνους με χρυσάφι…
για να δολοφονήσουν τον πατέρα μου, τον βασιλιά μας...
με τον πιο αποτρόπαιο και δειλό τρόπο;
Ποιος είναι αυτός ο σπουδαίος βασιλιάς, ο Δαρείος...
που σκλαβώνει τους δικούς του για να πολεμήσουν;
Ποιος είναι αυτός ο βασιλιάς παρά ένας βασιλιάς του αέρα;
Αυτοί οι άντρες δεν πολεμούν για τα σπίτια τους!
Πολεμούν επειδή αυτός ο βασιλιάς τους λέει ότι πρέπει να το κάνουν!
Και όταν πολεμήσουν, θα εξαφανιστούν σαν αέρας...
γιατί δεν υπάρχει αφοσίωση σε έναν βασιλιά σκλάβων.
Αλλά εμείς εδώ δεν είμαστε σκλάβοι!
Εμείς εδώ σήμερα είμαστε…
ως Μακεδόνες ελεύθεροι άνθρωποι!
Κάποιοι από εσάς...
ίσως κι εγώ ο ίδιος...
δεν θα ζήσουν για να δουν τον ήλιο να δύει σ' αυτά τα βουνά σήμερα.
Γιατί θα' μαι κι εγώ στην καρδιά της μάχης, μαζί σας.
Αλλά να θυμάστε αυτό…
Η μεγαλύτερη τιμή…
που μπορεί να επιτύχει ένας άντρας...
είναι να ζήσει με μεγάλο θάρρος...
και να πεθάνει μαζί με τους συμπατριώτες του...
πολεμώντας για την πατρίδα του.
Σας λέω…
αυτό που ξέρει κάθε πολεμιστής απ' τις απαρχές του χρόνου.
Υποτάξτε το φόβο σας...
και σας υπόσχομαι πως θα υποτάξετε το θάνατο!
Κι όταν σας ρωτήσουν γιατί πολεμήσατε τόσο γενναία στα Γαυγάμηλα...
θα απαντήσετε…
με όλη τη δύναμη της μεγάλης σας καρδιάς...
"Ήμουν εδώ αυτή τη μέρα, στα Γαυγάμηλα...
για την ελευθερία...
και τη δόξα...
της Ελλάδας!"
Είθε να 'ναι ο Δίας μαζί μας!
Κάσσανδρε! Τέσσερις φάλαγγες! Φύγε!
Πού πάει;
Δεν ξέρω, Μεγαλειότατε.
Περικυκλώστε τον, Βήσσε.
Ηφαιστίωνα, πήγαινε!
ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
Φάλαγγα!
Κάνει λάθος, Φαρνάκη.
Ναι, Μεγάλε Βασιλιά.
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Δείξτε γενναιότητα, άντρες.
Κρατήστε σταθερά στα αριστερά, παλικάρια!
Λυγίστε αν χρειαστεί, μα μην σπάσετε!
Και προσέχετε το ιππικό στα αριστερά.
ΔΕΞΙΑ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Αυξήστε το ρυθμό!
ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Ετοιμαστείτε να αποκρούσετε τα άρματα!
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
ΔΕΞΙΑ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Κάσσανδρε!
Εμπρός, άντρες!
- Στροφή αριστερά! - Πεζικό, φύγετε τώρα!
ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Κρατήστε τις θέσεις σας!
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Πατέρα. Πρέπει να οπισθοχωρήσουμε στο χαράκωμα, πατέρα.
Όχι, κράτα.
Πού είναι; Είμαστε πολύ λίγοι! Πήγαινε μίλα στον Αλέξανδρο!
- Φύγε! - Μάλιστα.
Εμπρός, Μακεδόνες! Ιππεύστε! Ιππεύστε!
Καλπάστε προς το άνοιγμα!
- Καλπάστε προς το άνοιγμα! - Καλπάστε προς το άνοιγμα!
ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Φαρνάκη, φέρε εδώ τους άντρες!
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Πίσω και προς τα αριστερά! Πίσω και προς τα αριστερά!
Πρέπει να κρατήσουμε! Πάση θυσία!
Δεν βλέπω!
- Φιλώτα! Φιλώτα! - Πατέρα.
Πήγαινε να το πεις ο ίδιος στον Αλέξανδρο!
Κι αν δεν ακούσει, ζήσε και πάρε εκδίκηση γι' αυτή την προδοσία!
Πρόσεχε, αγόρι μου! Ο πατέρας σου εξακολουθεί να σε προσέχει!
Δαρείε!
Βρείτε τα άλογά σας!
Δαρείε!
Φύγε! Φύγε!
Μπορούμε να φτάσουμε σ' αυτά τα βουνά ως την δύση του ήλιου...
να καλπάσουμε όλη νύχτα και να πιάσουμε τον Δαρείο την αυγή.
Φροντίστε για τα άλογα!
Αλέξανδρε! Αλέξανδρε! Ο πατέρας μου χάθηκε!
Μας πλευροκόπησαν άγρια. Έφτασαν στις προμήθειές μας.
Ο Παρμενίων καταρρέει.
Αλέξανδρε, αν τον κυνηγήσεις, ρισκάρεις να χάσεις το στρατό σου εδώ!
Αν τον πιάσουμε, όμως, κερδίζουμε μία αυτοκρατορία!
Και στην άκρη του κόσμου να φτάσεις, δειλέ...
…πάλι δεν θα 'σαι αρκετά μακριά!
Στον Παρμενίωνα!
Αιμορραγείς, άρχοντά μου.
- Να φροντίσω την πληγή σου; - Όχι, Ερμόλαε, όχι τώρα.
Υπάρχουν άλλοι σε πολύ χειρότερη κατάσταση από μένα. Βοήθησε αυτούς.
Πώς το 'παθες αυτό, στρατιώτη;
Από δόρυ...
Αλλά σκότωσα δύο απ' αυτούς τους άθλιους.
- Μεγαλειότατε. - Είσαι πολύ γενναίος.
Πώς σε λένε;
- Γλαύκο, Βασιλιά μου. - Γλαύκος.
- Και πού είναι το σπίτι σου; - Στην Ιλλυρία.
Άσε το σώμα σου να χαλαρώσει.
Σκέψου το σπίτι σου τώρα.
Δείξε ξανά γενναιότητα, Γλαύκε...
και θα ζήσεις δοξασμένος για πάντα.
Αλέξανδρε...
Η Περσική Αυτοκρατορία, η μεγαλύτερη που είχε γνωρίσει ο κόσμος ως τώρα...
καταστράφηκε.
Και ο Αλέξανδρος, στα 25 του, ήταν τώρα βασιλιάς των πάντων.
ΠΕΛΛΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 20 χρόνια νωρίτερα
Αν διστάσεις, θα επιτεθεί.
Ναι...
Σαν τους ανθρώπους είναι...
Μπορείς να τα αγαπάς για χρόνια. Να τα ταΐζεις, να τα φροντίζεις...
και παρ' όλα αυτά, να στραφούν εναντίον σου.
Μην το πληγώσεις.
Ωραία.
Έλα.
Και λέει εμένα βάρβαρη.
Ο Φίλιππος περιγελά τον Διόνυσο κάθε βράδυ!
Κάποιοι αποκαλούσαν τη μητέρα του, τη Βασίλισσα Ολυμπιάδα, μάγισσα...
κι έλεγαν ότι ο Αλέξανδρος ήταν γιος του Δία.
Αλλά, πραγματικά, δεν υπήρχε άνθρωπος στη Μακεδονία...
που να έβλεπε πατέρα και γιο δίπλα δίπλα και να μην αναρωτιόταν.
Μικρέ μου, Αχιλλέα!
Μείνε κάτω, Αλέξανδρε! Κάτω!
Τι θέλεις;
Έξι μήνες! Σου 'λειψα;
- Όχι. Όχι εδώ! - Περήφανη σκύλα! Είμαι ο βασιλιάς σου!
Βασιλιάς τίνος; Των βοσκών;
- Είμαι από το βασιλικό αίμα του Αχιλλέα εγώ! - Εμένα ρέει στις φλέβες μου το αίμα του Ηρακλή!
Ένας μέθυσος πόρνος είσαι.
Βούλωσ' το, δεκάβυζη σκύλα απ' τον Άδη!
Ποιον Θεό καταράστηκα και βρέθηκες μπροστά μου;
Νομίζεις ότι σε σέβεται ο κόσμος;
Νομίζεις δεν ξέρουν τα μπάσταρδά σου;
Τι;
Ανάθεμά σε, μάγισσα! Τον κρατάς εδώ σαν ένα απ' τα φίδια σου!
Σου το απαγόρευσα! Σου το απαγόρευσα!
- Θα με υπακούσεις! - Δεν πρόκειται!
Θα με υπακούσεις, αλλιώς θα σε σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια!
Άφησέ την!
Όχι! Σταμάτα! Μπαμπά! Όχι!
- Υπάκουσέ με! - Μεγαλειότατε! Όχι!
Για όνομα των Θεών!
Δεν θα γίνει ποτέ δικός σου! Ποτέ!
Στη μήτρα μου έθρεψα αυτόν που θα εκδικηθεί για μένα!
7 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ
Πιστεύω τελικά ότι στον κόσμο που μεγάλωσε…
ο Αλέξανδρος, στην φιλία βρήκε την διανοητική του υγεία.
Δεν χρειάζεστε πολλά για να πολεμήσετε!
Όταν θα βρίσκεστε στην πρώτη γραμμή της μάχης...
αντιμετωπίζοντας κάποια βόρεια φυλή βαρβάρων...
το θάρρος δεν θα βρίσκεται στα πόδια σου, Περδίκκα!
Ούτε στο πάχος του χιτώνα σου, Φιλώτα.
Ούτε στους μύες της κοιλιάς σου, Νέαρχε.
Στην καρδιά είναι!
Δεν χρειάζεται να τρως κάθε μέρα ή μέχρι να χορτάσεις, Πτολεμαίε.
Δεν χρειάζεται να μένεις στο κρεβάτι το πρωί...
όταν μπορείς να φας μία ωραία σούπα με φασόλια, Κάσσανδρε...
μετά από μία δύσκολη νυχτερινή πορεία!
Έλα, Αλέξανδρε!
Δεν επιθυμείς να στρίψεις το κεφάλι του Ηφαιστίωνα;
Είναι πιο δυνατός από σένα;
Τότε νίκησέ τον με άλλο τρόπο.
Έλα!
Πώς θα σε σεβαστούν ως βασιλιά; Λόγω του πατέρα σου, νομίζεις;
Ο πρώτος κανόνας του πολέμου είναι...
να κάνεις ό,τι ζητάς από τους άντρες σου να κάνουν.
Ούτε κάτι περισσότερο, ούτε κάτι λιγότερο.
Ωραία! Αυτό είναι!
Μπράβο. Πολύ καλή πάλη, Ηφαιστίωνα! Αυτό θέλω!
Έλα, έλα, έλα.
Τα πήγες καλά, αλλά έχασες.
Συγχαρείτε, τώρα, ο ένας τον άλλο. Εμπρός!
Θα 'θελες να σ' αφήσω να νικήσεις, Αλέξανδρε;
Έχεις δίκιο.
Αλλά σου υπόσχομαι ότι μία μέρα θα σε νικήσω, Ηφαιστίωνα.
Αργότερα έλεγαν ότι ο Αλέξανδρος δεν ηττήθηκε ποτέ...
παρά μόνο από τους μηρούς του Ηφαιστίωνα.
Αν και κατώτερη φυλή...
οι Πέρσες ελέγχουν τουλάχιστον τα 4/5 του γνωστού κόσμου.
Από την Αιθιοπία και την Αίγυπτο στον Νότο...
ως τον Καύκασο και τις δύο εσωτερικές θάλασσες στο Βορρά.
Ο Φίλιππος έφερε τον Αριστοτέλη από την Αθήνα...
για να μορφώσει τον τραχύ λαό μας.
Αυτοί κυβερνούν κι εμείς καθόμαστε άπραγοι, σαν βατράχια!
- Δάσκαλε! - Ναι;
- Δάσκαλε! - Λέγε!
- Γιατί είναι τόσο σκληροί οι Πέρσες; - Έλα τώρα, Νέαρχε.
Δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα, Νέαρχε.
Αλλά είναι αλήθεια ότι οι φυλές της Ανατολής είναι γνωστές για τη βαρβαρότητα…
και την δουλική αφοσίωσή τους στις αισθήσεις...
και είναι τόσο βλάκες, ευνουχίζουν…
νεαρά παιδιά σαν εσάς…
για την σεξουαλική τους ικανοποίηση.
Ναι.
Η υπερβολή σε όλα τα πράγματα καταταστρέφει τους ανθρώπους.
Γι' αυτό εμείς οι Έλληνες είμαστε ανώτεροι.
Ελέγχουμε τις αισθήσεις μας.
Παν μέτρον άριστον! Ελπίζουμε...
Και ο Αχιλλέας στην Τροία, δάσκαλε;
- Δεν ξεπέρασε το μέτρο; - Απλά δεν έχει αυτοσυγκράτηση.
Κυριαρχεί τόσο απόλυτα στους άλλους που κι όταν αποσύρεται από τη μάχη...
τρελαμένος από τη θλίψη για τον νεκρό του εραστή, τον Πάτροκλο...
θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τον στρατό του. Είναι βαθύτατα εγωιστής.
Δηλαδή η αγάπη του Αχιλλέα και και του Πατρόκλου διαφθείρει;
Όταν οι άντρες πλαγιάζουν μαζί από πόθο, παραδίδονται στο πάθος τους...
κι αυτό δεν συνεισφέρει στο να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Όπως και καμία άλλη υπερβολή, Κάσσανδρε. Συμπεριλαμβανομένης και της ζήλιας.
Αλλά όταν οι άντρες πλαγιάζουν μαζί…
και ανταλάσσουν μεταξύ τους γνώση και αρετή…
τότε αυτό είναι κάτι αγνό και εξαιρετικό.
Όταν συναγωνίζονται, για να βγάλουν στην επιφάνεια τον καλύτερο εαυτό τους...
αυτή η αγάπη μεταξύ των ανδρών μπορεί να χτίσει μία πόλη-κράτος…
και να μας εξυψώσει από τη λιμνούλα με τα βατράχια!
Αλλά μπορεί ένας άντρας να αγαπήσει το ίδιο και μία γυναίκα, δάσκαλε;
Μία γυναίκα; Φυσικά όχι.
Η γυναίκα είναι σκλάβα του πάθους της, Ηφαιστίωνα.
Φυσικά, υπάρχουν εξαιρέσεις και πρέπει να τις τιμούμε.
Όπως η Παλλάδα Αθηνά, η Θεά της Σοφίας και του Πολέμου.
Αλλά μην ξεχνάτε ποτέ ότι δεν ξεπήδησε απ' τα λαγόνια του Δία...
αλλά απ' το μυαλό του.
Σκεφτείτε τα, τώρα, όλα αυτά, βατραχάκια μου…
γιατί εσείς είστε το μέλλον του ελληνικού πολιτισμού.
Το να αγωνίζεστε για την τιμή είναι ο πιο ύψιστος σκοπός.
Να κυριαρχείτε τα βασικά μας αισθήματα.
Να ακολουθείτε την λογική, το θεϊκό κομμάτι μες στον καθένα σας.
Ναι… Το να αγαπάς την τελειότητα, είναι η αληθινή αγάπη στους θεούς.
Θα σταματήσετε να μου αποσπάτε την προσοχή τώρα;
Πίσω στη Γεωγραφία και στα πράγματα που ξέρουμε.
Είναι πιθανό, η πηγή του παντοδύναμου αιγυπτιακού ποταμού, του Νείλου...
να βρίσκεται σ' αυτά τα απομακρυσμένα βουνά της ανεξερεύνητης γης;
Αν είναι έτσι, ένας έμπειρος πλοηγός μπορεί να βρει το δρόμο του εδώ...
μέσω αυτού του ποταμού, ανατολικά, ως τις μεγάλες κοιλάδες της Ινδίας...
έξω, στον Ανατολικό Ωκεανό, στο τέλος του κόσμου...
και από αυτή τη διαδρομή να ανεβεί τον Νείλο...
πίσω προς την Αίγυπτο, να διασχίσει τη Μεσαία Θάλασσα...
και να γυρίσει στην Ελλάδα.
Μόνο αν αυτοί οι "βάτραχοι" κοιτάξουν μπροστά...
και εκμεταλλευτούν την ευνοϊκή κεντρική τους θέση...
η Ελλάδα θα μπορούσε να κυβερνήσει τον κόσμο.
Γιατί όλοι αυτοί οι τόποι που αναφέρεις περιέχονται σε μύθους;
Η Ινδία, που ταξίδεψαν ο Ηρακλής και ο Διόνυσος...
Όλοι όσοι πήγαν ανατολικά, ο Θησέας, ο Ιάσονας, ο Αχιλλέας, θριάμβευσαν!
Οι ιστορίες τους έχουν περάσει από γενιά σε γενιά.
Γιατί, αν δεν εμπεριέχουν αλήθεια;
Ιστορίες για Αμαζόνες, Μινώταυρους, Γοργόνες, τον Ίκαρο που πέταξε στον Ήλιο;
Όχι, Αλέξανδρε.
Μόνο οι κοινοί άνθρωποι πιστεύουν αυτές τις ιστορίες που πιστεύουν τα πάντα.
Εμείς εδώ ακριβώς θα μορφωθούμε ενάντια σε τέτοια ανόητα πάθη.
Μα αν είμαστε ανώτεροι των Περσών, όπως λες, γιατί δεν τους κυβερνάμε;
Είναι... Πάντα ήταν το όνειρό μας των Ελλήνων να πάμε ανατολικά.
Ο πατέρας μου εδώ και καιρό το θέλει.
Η Ανατολή έχει ένα τρόπο να καταπίνει τους άντρες και τα όνειρά τους.
Και πάλι, αν το σκεφτείς, αυτοί οι μύθοι είναι...
που μας οδηγούν προς τα εμπρός, προς τη μέγιστη δόξα.
Γιατί είναι λάθος να δράσουμε βάσει αυτών;
Μπορώ μόνο να σε προειδοποιήσω, όχι να σε διδάξω.
Πρόσεξε τι ονειρεύεσαι.
Οι Θεοί τείνουν να τιμωρούν τέτοιου είδους υπερηφάνεια.
Ο Φίλιππος γινόταν όλο και πιο φιλόδοξος και σχεδίαζε τώρα να εισβάλει στην Περσία.
Μόνο αυτό μπορείς να κάνεις, Κλείτε; Άσ' το. Θα το καβαλήσω εγώ.
Κανείς δεν μπορεί να ιππεύσει αυτό το τέρας, Μεγαλειότατε!
Ούτε εσείς, μ' αυτό το πόδι.
Το έχουν δείρει πάρα πολλές φορές.
Ευγενικέ μου Βασιλιά, είναι πράγματι ένα νευρικό ζώο.
Νευρικό και αντάξιο του Φιλίππου της Μακεδονίας!
Για τριάμισι τάλαντα…
δεν κερδίζω τίποτα απ' αυτό αλλά για εσάς...
Τι να το κάνω τέτοιο ζώο; Έχω ήδη σύζυγο!
Τόσο μεγάλη φαίνομαι;
Μείνε κάτω, μείνε κάτω.
Σου σπάει το σβέρκο. Είναι πολύ νευρικό για τη μάχη. Πούλα το για κρέας.
Αγόρασέ το για μένα, πατέρα! Θα το ιππεύσω εγώ.
Κι αν δεν τα καταφέρεις;
- Θα τον πληρώσω ο ίδιος. - Με τι; Με την ωραία σου φωνή;
Θα σε πληρώσω!
Σου λέω, δεν ιππεύεται αυτό το άλογο, παλικάρι μου! Έχει πειραγμένο μυαλό.
Μπορεί να ιππευθεί. Από μένα!
Αν μπορέσεις να το δαμάσεις, θα το κάνω δικό σου...
…στη μισή τμή.
Αυτό το άλογο θα τον σκοτώσει, Φίλιππε!
- Θα τον σπάσει στα δύο. - Ναι;
Τότε μπορεί εκείνη να τον κάνει μουσικό!
Δεν σ' αρέσει η σκιά σου, έτσι;
Είναι σαν σκοτεινό πνεύμα που έρχεται να σε πιάσει.
Βλέπεις; Εμείς είμαστε αυτοί.
Είναι απλά ένα κόλπο του Απόλλωνα.
Είναι ο θεός του Ήλιου.
Θα σου δείξω πώς να τον ξεγελάσουμε. Εσύ κι εγώ, μαζί.
Δεν ξέρει την τέχνη ο μικρός. Μπορεί να χτυπήσει.
Θα πρέπει να το καταλάβει μόνος του. Καιρός είναι.
Καλή ιδέα.
Αλήθεια, υπάρχουν στιγμές, Φίλιππε, που αναρωτιέμαι αν είναι γιος σου.
- Ανησυχώ μήπως... - Τι είπες, Άτταλε;
Τίποτα.
Απλά πρόσεξα πόσο αρέσει στον κόσμο να σας βλέπει μαζί με την Ευρυδίκη.
Εμπρός, αγόρι μου!
Αν καβαλήσεις αυτό το άλογο, μα τον Δία λέω…
ότι μπορείς να κυβερνήσεις τον κόσμο!
Βουκεφάλα!
Έτσι θα σε φωνάζω. Δυνατός και πεισματάρης.
Ο Βουκεφάλας και ο Αλέξανδρος.
Έλα, τώρα! Ας ιππεύσουμε μαζί!
Έχει έναν Τιτάνα μέσα του!
Άτταλε! Κλείτε! Μα τον Δία, σας νίκησε!
Τώρα, Βουκεφάλα! Δείξ' τους!
Ο γιος μου...
Ο γιος μου!
ΣΠΗΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΛΛΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Ο κόσμος είναι γεμάτος από αιματηρές έχθρες.
Θυμάσαι τον Προμηθέα, έτσι;
Έκλεψε το μυστικό της φωτιάς και το 'δωσε στους ανθρώπους.
Ο Δίας εξοργίστηκε τόσο…
που αλυσόδεσε τον Προμηθέα σε ένα βράχο στον Μεγάλο Καύκασο...
και κάθε μέρα αυτός ο αετός του έτρωγε το συκώτι του τού κακόμοιρου.
Και κάθε βράδυ αναπτυσσόταν ξανά για να ξαναφαγωθεί την άλλη μέρα.
Άθλια μοίρα.
Ο Οιδίποδας έβγαλε τα μάτια του, όταν έμαθε ότι είχε σκοτώσει τον πατέρα του...
και είχε παντρευτεί τη μητέρα του. Το έμαθε πολύ αργά.
Ο Ιάσονας...
Ταξίδεψε ανατολικά και έφερε πίσω το Χρυσόμαλλο Δέρας.
Παντρεύτηκε μία βάρβαρη γυναίκα, την Μήδεια.
Αργότερα την παράτησε για μία νεότερη σύζυγο.
Και τότε η Μήδεια έσφαξε τα δυο τους παιδιά για να τον εκδικηθεί.
Η μητέρα μου δεν θα μου 'κανε ποτέ κακό.
Ποτέ δεν είναι εύκολο να ξεφύγουμε από τη μητέρα μας, Αλέξανδρε.
Πάντα να προσέχεις τις γυναίκες. Είναι πολύ πιο επικίνδυνες απ' τους άντρες.
Σίγουρα θυμάσαι τον Αχιλλέα από τις Ιστορίες της Τροίας.
- Είναι ο αγαπημένος μου. - Γιατί;
Γιατί αγαπούσε τον Πάτροκλο και εκδικήθηκε για το θάνατό του.
Επειδή έζησε χωρίς φόβο κι έσφαξε τον Έκτορα.
Κάποιοι λένε πως ήταν ένας ξεροκέφαλος ανόητος...
που πολεμούσε μόνο για τον εαυτό του κι όχι για τους Έλληνες.
Ήταν ήρωας. Ο μεγαλύτερος της Τροίας.
Και η μοίρα του;
Ότι έπρεπε να πεθάνει νέος, μα δοξασμένος.
Είχε άλλη επιλογή;
Ναι. Μπορούσε να ζήσει πολλά χρόνια. Χωρίς δόξα, όμως.
Ονειρεύεσαι τη δόξα, Αλέξανδρε. Κι η μητέρα σου σε ενθαρρύνει.
Αλλά δεν υπάρχει δόξα χωρίς πόνο. Κι αυτό εκείνη δεν το επιτρέπει.
Σε κάνει αδύναμο!
Οι θεοί ποτέ δεν το έκαναν εύκολο για τους ανθρώπους.
Κοίτα...
Ο Ηρακλής! Ακόμα και αφότου ολο- κλήρωσε τους Δώδεκα Άθλους του...
τιμωρήθηκε με παράνοια και σφαγίασε τα τρία του παιδιά.
Ο καημένος ο Ηρακλής!
Ο σπουδαίος Ηρακλής!
Όλο το μεγαλείο απορρέει από την απώλεια.
Ακόμα κι εσένα, θα σε κρίνουν αυστηρά οι θεοί κάποια μέρα.
Όταν γίνω βασιλιάς σαν εσένα, πατέρα;
Μη βιάζεσαι, μικρέ. Ρισκάρεις τα πάντα.
Ο πατέρας μου μ' έριξε στη μάχη πριν μάθω καν να πολεμώ.
Όταν σκότωσα τον πρώτο μου άνθρωπο είπε: "Τώρα, ξέρεις!"
Τον μίσησα τότε αλλά τώρα καταλαβαίνω γιατί το 'κανε.
Ο βασιλιάς δεν γεννιέται, Αλέξανδρε.
Γίνεται. Μέσα από το ατσάλι και τις κακουχίες.
Ένας βασιλιάς πρέπει να ξέρει πώς να πληγώνει αυτούς που αγαπάει.
Νιώθει μοναξιά. Ρώτα τον Ηρακλή.
Ρώτα οποιονδήποτε απ' αυτούς. Είναι σκληρή η μοίρα.
Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να είναι πολύ ισχυρός ή πολύ όμορφος...
χωρίς να του συμβεί καμία συμφορά.
Γελούν όταν ανεβαίνεις πολύ ψηλά...
και συντρίβουν όλα όσα δημιούργησες με ένα καπρίτσιο.
Όση δόξα σου δίνουν, στο τέλος σου την παίρνουν πίσω.
Μας κάνουν σκλάβους.
Η αλήθεια είναι στην καρδιά μας. Μόνο ο πατέρας σου θα στο πει αυτό.
Οι άνθρωποι μισούν τους θεούς.
Ο μόνος λόγος που τους λατρεύουμε είναι γιατί φοβόμαστε τα χειρότερα.
- Ποια είναι τα χειρότερα; - Οι Τιτάνες.
Αν ελευθερώνονταν ποτέ…
Θα επικρατούσε τέτοιο σκότος που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ.
Μπορεί να ξαναγυρίσουν;
Δεν τους φυλάκισε ο Δίας για πάντα τους Τιτάνες κάτω από τον Όλυμπο;
Λένε ότι όταν ο Δίας...
…τους έκανε στάχτη με τον κεραυνό του…
…πήραν τη στάχτη των Τιτάνων και ως σκληρή εκδίκηση…
…την ανακάτεψαν με αυτήν των θνητών ανθρώπων.
Γιατί;
Ποιος τα γνωρίζει αυτά τα πράγματα;
Κάποια μέρα θα αλλάξουν τα πράγματα.
Οι άνθρωποι θα αλλάξουν.
Αλλά, πρώτα, πρέπει να αλλάξουν οι θεοί.
Αλλά όλα αυτά θα τα ξεχάσεις, Αλέξανδρε.
Γι' αυτό τα λέμε μύθους.
Δεν αντέχουμε να τους θυμόμαστε.
Εγώ θα τους θυμάμαι.
Κάποια μέρα θα 'μαι κι εγώ σε τέτοιους τοίχους.
Ο Αλέξανδρος μού είπε κάποτε...
"Είμαστε περισσότερο μόνοι, όταν είμαστε με τους μύθους."
Φάλαγγα!
ΒΑΒΥΛΩΝΑ, ΠΕΡΣΙΑ 331 π.Χ. 13 χρόνια αργότερα
Κι έτσι έγινε πραγματικότητα ένα όνειρο...
τόσο μυθικό για τους Έλληνες όπως το να νικήσει ο Αχιλλέας τους Τρώες.
Αυτή τη μοναδική, ένδοξη στιγμή στο χρόνο...
ο Αλέξανδρος ήταν αγαπητός σε όλους.
Αλλά πιστεύω τελικά ότι ήταν πολύ πιο εύκολο να μπει κανείς στη Βαβυλώνα...
από ό,τι να την αφήσει.
Αλέξανδρος! Αλέξανδρος!
Ο Αριστοτέλης τους αποκαλούσε βάρβαρους, μα δεν είδε ποτέ τη Βαβυλώνα.
Έχουμε αρκετό χρυσό εδώ για άλλες τρεις γενιές μακεδονικού στρατού!
Και η Μακεδονία θα διαφθειρόταν σύντομα, Κάσσανδρε.
Ο πλούτος σε μεγάλες ποσότητες φέρνει τα κοράκια.
Δεν είναι για τους άντρες που πολέμησαν, πιστεύω.
Θα τους πληρώσουμε καλά, Αντίγονε μα όχι ως μελλοντικούς μισθοφόρους.
Τώρα μιλάς σαν τον Φίλιππο.
- Ο Φίλιππος δεν είδε ποτέ τη Βαβυλώνα. - Πράγματι, Ηφαιστίωνα.
- Γεια! - Γεια!
Αλέξανδρε, ξέρω ότι με θεωρείς έναν ξεροκέφαλο γέρο…
…αλλά όποιες κι αν είναι οι διαφορές μας, να ξέρεις ότι σήμερα…
…ο πατέρας σου θα ήταν πολύ περήφανος για σένα.
Σ' ευχαριστώ, Παρμενίωνα.
Συγχώρα με για την οργή και την περηφάνια μου.
Κι αυτές με τυφλώνουν.
Εκπληκτικά έργα του περασμένου αιώνα απ' τα ηπειρωτικά.
Ο Χρυσός Αιώνας, Αλέξανδρε.
Έχουν μεγάλη αξία για την Αθήνα και τους συμμάχους μας.
Πάρτε πίσω ό,τι είναι δικό μας.
Αλλά αφήστε όσα ανήκουν στους Πέρσες.
Ναι.
Είμαστε οι πλουσιότεροι άνθρωποι στη γη, φίλοι μου!
Όχι όμως αν συνεχίσουμε να τα δίνουμε όλα.
Εμείς, οι εγγονοί των βοσκών...
κυβερνάμε τώρα 2 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια!
Αλλά κανείς σας δεν φοβάται ότι αυτός ο τεράστιος πλούτος...
μπορεί να μας οδηγήσει όλους στην καταστροφή;
Μας υπερτιμάς.
Όσο ζει ο Δαρείος, είναι ο νόμιμος βασιλιάς της Ασίας...
κι εγώ είμαι απλά ο βασιλιάς του αέρα.
Μα δεν έχει καμία εξουσία, Αλέξανδρε!
Είναι χαμένος στα βουνά χωρίς καθόλου στρατό.
Όσο μένει χαμένος, μπορούν να πιστεύουν σ' αυτόν.
Μόνο όταν βρεθεί, θα κριθεί αυτό.
Φαίνεται ότι έχεις ήδη πάρει την απόφασή σου.
Πρέπει να τελειώσουμε αυτό που δεν καταφέραμε στα Γαυγάμηλα.
Πρέπει να κυνηγήσουμε τον Δαρείο ως τα πέρατα της γης.
- Δεν ήταν αυτός ο σκοπός του Φιλίππου. - Εγώ δεν είμαι ο πατέρας μου.
Ελάτε! Ξεχάσατε τόσο γρήγορα ότι η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς;
Γι' αυτό το 'σκασε ο Δαρείος! Πού να γυρίσει σ' αυτό το πράγμα;
Θα 'ναι μία για κάθε βραδιά του χρόνου!
Πώς θα γυρίσω στη Λυσιμάχη μετά απ' αυτό;
Καλύτερα μην αγγίζεις εσύ, Λεοννάτε. Θα το φροντίσω εγώ αυτό για σένα!
Ο Αριστοτέλης ήταν ίσως προφητικός.
Μήπως αυτές οι ωραίες εικόνες μας ξεγελούν και διαφθείρουν την ψυχή μας;
Ο Βαγώας, Μεγάλε Βασιλιά. Αγόρι του Δαρείου.
Βαγώας.
Όμορφα ευνουχισμένος, Μεγαλειότατε.
Πολύ πετυχημένος.
Ήταν σίγουρα ένας από τους αγαπημένους του Μεγάλου Βασιλιά.
Έχει καλοσχηματιστεί με τα χρόνια.
Πόσο είσαι τώρα, Βαγώα; 18; 19;
- Από πού είναι; - Από τον Βορρά, κύριε.
Από τους λόφους κοντά στα Σούσα.
Μιλάς τη γλώσσα μας.
- Ωραία. Θα 'θελα να μάθω τη δική σας. - Μαθαίνεται εύκολα, άρχοντά μου.
Πες μου, λοιπόν, Βαγώα...
Με ξεγελούν τα μάτια μου ή επιθυμείς να ελευθερωθείς...
και να γυρίσεις στην πατρίδα σου;
Όλη η οικογένειά μου έχει πεθάνει προ πολλού, Μεγάλε Βασιλιά.
Με την άδειά σου, θα παραμείνω εδώ.
Πολύ ωραία τότε, Βαγώα.
Πτολεμαίε, ανάλαβε το.
Και το ίδιο ισχύει για κάθε άτομο στο χαρέμι…
…γυναίκα ή ευνούχο.
Όσους θέλουν να γυρίσουν στο σπίτι τους, στις οικογένειές τους, αφήστε τους.
Τι;
Το ακούσατε, παιδιά; Αφήστε τους ελεύθερους.
Μην ανησυχείς, Αλέξανδρε.
- Έγώ συμφωνώ μαζί σου. - Άσε με.
Μεγάλε Βασιλιά Αλέξανδρε.
Η Πριγκίπισσα των Χιλίων Ρόδων…
και πρωτότοκη κόρη του πρώην Μεγαλου Βασιλιά Δαρείου...
η Στάτειρα.
Ευγενικέ Αλέξανδρε...
Ήρθα να σε παρακαλέσω για τη ζωή…
των αδελφών μου…
για τη μητέρα μου και τη γιαγιά μου.
Δεν κάνεις λάθος, Πριγκίπισσα Στάτειρα.
Κι αυτός Αλέξανδρος είναι.
Σε παρακαλώ...
Εκλιπαρώ για τη ζωή των μελών της οικογένειάς μου.
- Πούλα με εμένα σαν σκλάβα αλλά... - Κοίτα με…
στα μάτια…
Πριγκίπισσα…
Και πες μου…
Πώς θα 'θελες να σου φερθώ;
Όπως μου αρμόζει…
ως Πριγκίπισσα.
Έτσι θα γίνει, λοιπόν.
Εσύ και η οικογένεια σου θα αντιμε- τωπιστείτε σαν δική μου οκογένεια.
Θα ζήσετε σ' αυτό το παλάτι για όσο επιθυμείτε.
Έχεις κανένα άλλο αίτημα προς εμένα, ευγενική Πριγκίπισσα;
Όχι.
Όλα όσα επιθυμώ…
τα έχω... ζητήσει.
Είσαι πραγματικά... μία βασίλισσα.
Ναι, θα ήταν τέλειο ταίρι για σένα αλλά δεν κάνεις τίποτα.
Είσαι 3 μήνες στη Βαβυλώνα κι εμένα με αφήνεις στην Πέλλα...
στο έλεος των εχθρών σου που είναι και πολλοί.
Ο Αντίπατρος καλόμαθε πια στο αξίωμα που του έδωσες...
και πρέπει να κάθομαι να τον βλέπω να γίνεται όλο και πιο δυνατός.
Είμαι βέβαιη ότι επικοινωνεί μυστικά με τον Παρμενίωνα...
που είναι επικίνδυνος...
Αλλά πάνω απ' όλα να προσέχεις όσους είναι πιο κοντά σου.
Είναι σαν φίδια και μπορούν να στραφούν εναντίον σου.
Στον Στρατηγό Κρατερό!
Ο Κάσσανδρος είναι γιος του Αντίπατρου.
Ακόμα και ο Κλείτος, ο αγαπημένος του πατέρα σου...
Και ο Πτολεμαίος. Είναι φίλος σου, ναι...
μα να προσέχεις όσους σκέφτονται υπερβολικά. Τυφλώνονται.
Μόνο τον Ηφαιστίωνα εξαιρώ.
Αλλά εσύ τους κάνεις όλους πλούσιους...
και αφήνεις τη μητέρα σου και τον εαυτό σου γενναιόδωρα σε ανέχεια.
Γιατί δεν με πιστεύεις ποτέ;
Μόνο ένας σκοτεινός νους σαν τον δικό μου, μπορεί να ξέρει αυτά τα μυστικά της καρδιάς.
Γιατί είναι σκοτεινά, Αλέξανδρε.
Πολύ σκοτεινά.
Μέσα σου όμως, σαν γιος του Δία που είσαι, βρίσκεται το φως του κόσμου.
Οι σύντροφοί σου θα είναι σκιές στον Κάτω Κόσμο...
ενώ το δικό σου όνομα θα ζει για πάντα στην ιστορία ως το ενδοξότερο…
και λαμπρότερο φως της νιότης, για πάντα νέο, για πάντα να εμπνέει.
Δεν θα υπάρξει ποτέ Αλέξανδρος σαν εσένα.
Αλέξανδρος ο Μέγας!
Θυμήσου. Φέρε με στη Βαβυλώνα όπως μου υποσχέθηκες.
Εγώ μόνο να σε βοηθήσω μπορώ, γιατί ξέρουν πως αν σου κάνουν κακό...
θα αντιμετωπίσουν την οργή μου ως Βασίλισσα της Βαβυλώνας!
Πολύ υψηλό το τίμημα που ζητά για τους 9 μήνες που ήμουν στην κοιλιά της!
Φέρ' την, Αλέξανδρε.
- Θα της δώσεις τόση χαρά. - Χαρά;
Ενώ θα είμαι ο ραγισμένος καθρέφτης των ονείρων της;
Μείνε μαζί μου απόψε, Ηφαιστίωνα.
Θα κάνω μόνος μου μπάνιο. Σ' ευχαριστώ, Βαγώα.
Τι σε απασχολεί;
Βλέπω σ' αυτήν όλα όσα φοβάμαι.
Κι όμως δεν έχω ιδέα τι είναι... αυτός ο φόβος.
Ήταν πάντα τόσο σίγουρη ότι είμαι γιος του Δία...
Γιατί, Ηφαιστίωνα;
Νομίζω ότι υπάρχουν πράγματα πέρα από τη φαντασία μας...
όπως ο κεραυνός…
…οι ιστορίες παράξενων συλλήψεων.
Δεν αμφιβάλλω γι' αυτό.
Ποιο είναι το γραφτό μου;
Ποιο είναι το πεπρωμένο μου;
Αν εγώ είμαι ο Πάτροκλος...
…πεθαίνω πρώτος.
Και μετά εσύ, Αχιλλέα.
Οι στρατηγοί είναι αναστατωμένοι.
Προβληματίζονται με την εμμονή σου με τον Δαρείο.
Λένε πως δεν ήταν ποτέ γραφτό σου να γίνεις Βασιλιάς της Ασίας.
Φυσικά.
Θέλουν να γυρίσουν στα σπίτια τους πλούσιοι με χρυσό. Μα εγώ είδα το μέλλον.
Το είδα ως τώρα χίλιες φορές, σε χίλια πρόσωπα!
Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν...
χρειάζονται αλλαγή!
Ο Αριστοτέλης έκανε λάθος γι' αυτούς.
Γιατί;
Κοίτα όλους αυτούς που κατακτήσαμε.
Αφήνουν τους νεκρούς τους άθαφτους.
Σπάνε τα κρανία των εχθρών τους, τα κάνουν σκόνη και τα πίνουν.
Ζευγαρώνουν δημόσια!
Τι να σκεφτούν, να τραγουδήσουν ή να γράψουν αφού δεν ξέρουν να διαβάζουν;
Μα με το στρατό του Αλέξανδρου θα πάνε σε μέρη που ποτέ δεν φαντάζονταν!
Μπορούν να γίνουν στρατιώτες ή να δουλέψουν στις πόλεις...
στις Αλεξάνδρειες, από την Αίγυπτο ως τον Μακρινό Ωκεανό.
Μπορούμε να συνδέσουμε αυτούς τους τόπους, Ηφαιστίωνα…
…και τους ανθρώπους.
Μερικοί λένε ότι οι Αλεξάνδρειες έγιναν προέκταση του ίδιου του Αλεξάνδρου.
Σέρνουν ανθρώπους στις πόλεις για να τους κάνουν δούλους.
Μα τους ελευθερώσαμε από την Περσία, Ηφαιστίωνα, όπου ζούσαν ως δούλοι!
Το να απελευθερώσουμε όλους τους ανθρώπους του κόσμου...
θα ήταν ανώτερο της δόξας του Αχιλλέα και του Ηρακλή…
Ένας άθλος που ανταγωνίζεται του Προμηθέα…
που ήταν πάντα φίλος του ανθρώπου.
Θυμήσου τη μοίρα αυτών των ηρώων.
- Υπέφεραν τρομερά. - Όλοι υποφέρουμε.
Ο πατέρας σου, ο δικός μου...
Όλοι έφτασαν στο τέλος τού χρόνου τους.
Και στο τέλος, όταν τελειώσει, το μόνο που μετράει είναι το τι έχεις κάνει.
Είπες κάποτε: "Ο φόβος του θανάτου οδηγεί τους ανθρώπους".
Δεν υπάρχουν άλλες δυνάμεις;
Δεν υπάρχει αγάπη στη ζωή σου...
…Αλέξανδρε;
Τι θα έκανες αν έφτανες ποτέ στην Άκρη του Κόσμου;
Θα γυρνούσα πίσω και θα κατακτούσα την αντίθετη πλευρά του.
Αναρωτιέμαι μερικές φορές μήπως δεν προσπαθείς να ξεφύγεις απ' τη μητέρα σου.
Τόσα χρόνια, τόσα μίλια ανάμεσά σας...
Τι φοβάσαι;
Ποιος τα γνωρίζει αυτά τα πράγματα;
Όταν ήμουν παιδί η μητέρα μου με θεωρούσε θεϊκό κι ο πατέρας μου αδύναμο.
Τι απ' τα δύο είμαι, Ηφαιστίωνα;
Αδύναμος ή θεϊκός;
Το μόνο που ξέρω είναι ότι μόνο εσένα εμπιστεύομαι σ' αυτό τον κόσμο.
Μου έλειψες.
Σε χρειάζομαι.
Εσύ είσαι αυτός που αγαπώ, Ηφαιστίωνα.
Κανέναν άλλο.
Μόνο για σένα νοιάζομαι...
και μα τη γλυκιά ανάσα της Αφροδίτης...
ζηλεύω τόσο πολύ που σε χάνω για αυτόν τον κόσμο που θες τόσο!
Δεν θα με χάσεις ποτέ, Ηφαιστίωνα.
Θα 'μαι πάντα μαζί σου...
Ως το τέλος.
ΒΟΡΕΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΣΙΑ 329-327 π.Χ.
Η εκστρατεία στη βορειοανατολική Περσία...
μετατράπηκε σε έναν σκληρό ανταρτοπόλεμο για σχεδόν 3 χρόνια.
Κυνηγήσαμε τον Δαρείο προς τη Βακτριανή...
αλλά δεν τον προλάβαμε για μερικές ώρες.
Πέθαινε όταν τον βρήκαμε, Μεγαλειότατε.
Ζήτησε νερό, ήπιε και πέθανε.
Ο Μεγάλος Βασιλιάς Δαρείος προδόθηκε από τους ίδιους τους Διοικητές του.
Αφού αποδώσαμε όλες τις τιμές στο πτώμα του...
ο Αλέξανδρος κυνήγησε αυτούς τους Διοικητές σε άγνωστες περιοχές....
διασχίζοντας ακόμα και τον ποταμό Ώξο και έφτασε στην Σογδιανή.
Τους πολεμήσαμε ως τις άγνωστες στέπες της Σκυθίας...
όπου μόνο μυθικοί ήρωες είχαν κάποτε πατήσει το πόδι τους.
Οι χαρτογράφοι μας είπαν ότι ήμασταν τώρα στα σύνορα...
όπου συναντιόταν η Ευρώπη με την Ασία.
Στην πραγματικότητα, είχαμε χαθεί εντελώς.
Εδώ ο Αλέξανδρος ίδρυσε την δέκατη Αλεξάνδρειά του...
όπου εγκατέστησε τους βετεράνους με τις γυναίκες τους...
και όποιον άλλον τολμούσε να ζήσει στα σύνορα.
Αρνούμενος να αποδεχτεί οποιαδήποτε μορφή ήττας...
ο Αλέξανδρος επέμενε να κατακτά οποιαδήποτε φυλή αντιστεκόταν.
Ως την ημέρα που πήρε το κεφάλι του τελευταίου του εχθρού...
ως ένδειξη παράδοσης.
Για τον Αλέξανδρο δεν μπορούσε να υπάρχει κανείς διεκδικητής για τον θρόνο της Ασίας...
που τώρα περιελάμβανε ολόκληρη τη Σογδιανή και τη Βακτριανή.
Εδώ ήταν που ο Αλέξανδρος...
πήρε μία από τις πιο μυστηριώδεις αποφάσεις του.
ΜΠΑΛΚΗ, ΒΑΚΤΡΙΑΝΗ
Δέκα χρόνια μετά την επιμονή τής μητέρας του να παντρευτεί μία Μακεδονίτισσα...
Είθε μέσω της ένωσής μας...
Έλληνες και βάρβαροι να συμφιλιωθούν εν ειρήνη.
Ο πιο ισχυρός άνθρωπος στον κόσμο...
παντρεύτηκε μία κοπέλα που δεν είχε καμία πολιτική σημασία.
Γιατί;
Κάποιοι είπαν ότι το έκανε για να εδραιώσει τη συμμαχία με τις φυλές.
Άλλοι, επειδή επιθυμούσε έναν διάδοχο.
Και κάποιοι άλλοι είπαν ότι ο Αλέξανδρος πραγματικά ερωτεύτηκε.
Ποια ήταν πραγματικά η Ρωξάνη;
Κανείς μας δεν είδε ποτέ μακρύτερα από τις λιμνούλες αυτών των μαύρων της ματιών.
Αυτή τη λαμπρή περίσταση...
πίνω σ' αυτόν τον σπουδαίο στρατό που έδωσε τόσα πολλά.
Και για να τιμήσω όσους ξεκινήσατε μαζί μας πριν 7 ατέλειωτα χρόνια...
θα πληρώσω εγώ όλα τα χρέη σας, από το βασιλικό θησαυροφυλάκιο.
Δόξα στον Αλέξανδρο!
Και προς τιμήν της γυναίκας μου...
της πανέμορφης γυναίκας μου...
αναγνωρίζουμε τις τόσες γυναίκες που μοιράστηκαν το μακρύ μας ταξίδι...
Και τους παραχωρώ προίκα που θα τους διασφαλίσει έναν σωστό γάμο.
Και για τα αγόρια μας;
Και τέλος...
Τέλος, οι Θεοί δεν απαιτούν τίποτα λιγότερο από μας…
από το τα παιδιά σας να έχουν μία σωστή ελληνική μόρφωση…
και στρατιωτική εκπαίδευση υπό την προστασία μας...
ώστε να γίνουν οι καινούργιοι στρατιώτες του Βασιλείου μας...
…στην Ασία.
Ο πατέρας σου θα στριφογυρίζει στον τάφο του.
- Την κόρη του αρχηγού μιας βουνίσιας φυλής. - Όχι απόψε, Παρμενίωνα.
Αποκαλείς αυτόν τον φυλετικό γάμο νόμιμο;
Ξεχνάς ότι κι ο πατέρας μου μία βάρβαρη πήρε ως βασίλισσά του;
Ναι αλλά πολύ λίγοι θα έλεγαν ότι αυτός ο γάμος ήταν ιδιαίτερα ευτυχισμένος.
Αλλά τι σημασία έχει, Αλέξανδρε; Αιχμάλωτή σου είναι.
Πάρ' την απλά ως παλλακίδα σου.
Γιατί θέλω έναν γιο! Που να σε πάρει, Φιλώτα!
Οι μισοί ευγενείς σου έχουν αδελφές που μπορούν να γίνουν...
άψογες Μακεδονίτισσες μητέρες.
Το να πάρω μία Ασιάτισσα για βασίλισσα και όχι ως αιχμάλωτη...
είναι ένδειξη βαθύτατου σεβασμού.
Θα μας φέρει κοντά, θα μας ενώσει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πάρω και μια Μακεδονίτισσα κάποτε.
Ως δεύτερη σύζυγο; Προσβάλλεις τη Μακεδονία.
Ο λαός μας δεν θα δεχτεί ποτέ τον γιο αυτής της γυναίκας ως βασιλιά.
Θα θυμώσουν όταν μάθουν ότι όλοι οι άντρες τους έχουν δεύτερες...
...γυναίκες απ' τους βαρβάρους. - Τότε θα μάθουν!
Μα την δίκαιη Αθηνά, αυτή η κοπέλα έχει ψυχή.
Θα γεννήσει έναν γενναίο γιο!
Αλέξανδρε! Μιλάμε για την τιμή του Βασιλείου μας εδώ!
Ακριβώς! Τι θα κερδίσουμε, Αλέξανδρε;
Ήρθαμε στην Ασία να τους τιμωρήσουμε για τα εγκλήματά τους. Το πετύχαμε.
7 χρόνια μακριά απ' την πατρίδα, τώρα περιπλανιόμαστε σε μακρινούς τόπους…
κυνηγάμε νομάδες και ληστές ενώ η Μακεδονία μένει χωρίς άντρες.
Και γιατί; Για να φτιάχνουμε δρόμους στην Ασία;
Πόλεις για αυτούς τους ανθρώπους;
Και τώρα να φτιάχνουμε έναν στρατό από αυτούς;
Δεν είναι περιπλάνηση το να ιδρύουμε πόλεις και να επεκτεινόμαστε.
- Και η Μακεδονία τι κερδίζει; - Είναι πολύ πλουσιότερη από πριν!
- Δες τι τους δίνεις! - Με όλο το σεβασμό, αν είχες...
πολεμήσει καλύτερα στα Γαυγάμηλα όταν καταρρέαμε απ' τα πλάγια...
- Πώς τολμάς, Νέαρχε; - Στρατηγός Νέαρχος, για σένα, μικρέ!
Ο Αλέξανδρος είχε απλώσει πολύ την πλευρά μας! Ούτε ο πατέρας μου…
ούτε κανείς σας μπορούσε να κάνει τίποτα! - Φιλώτα!
Αλέξανδρε, σε ξέρω απ' τη μέρα που γεννήθηκες.
Σε στήριξα όταν πέθανε ο πατέρας σου.
Τουλάχιστον, για χάρη του Δία...
και από σεβασμό στο Συμβούλιο που σε επέλεξε για βασιλιά...
δώσε μας έναν Μακεδόνα διάδοχο.
Έναν Μακεδόνα διάδοχο!
- Σε άκουσα ξεκάθαρα. - Αλλά…
Παρμενίωνα!
Μετά το γάμο, γύρνα στη Βαβυλώνα με δύο ταξιαρχίες. Περιμένω από εσένα...
κι από τον Αντίπατρο στην Ελλάδα, να διατηρήσετε την Αυτοκρατορία μας...
και να εφοδιάζετε την εκστρατεία.
Εγώ θα ξεχειμωνιάσω με το στρατό μου στην Μαρακάνδα.
Προσεύχομαι στον Απόλλωνα να συνειδητοποιήσεις σύντομα πόσο πολύ...
έχεις παρεκκλίνει απ' το δρόμο του πατέρα σου!
Καταραμένος να 'σαι, Παρμενίωνα, από τους θεούς και τον Απόλλωνά σου.
Οι θαρραλέες προθέσεις του πατέρα μου σκόνταφταν σε λογικές σαν τη δική σου!
Ποτέ δεν πόθησε τον πόλεμο, Αλέξανδρε. Ούτε τον χαιρόταν τόσο.
Συμβουλευόταν το Συμβούλιό του ως ίσος προς ίσους. Με τον Μακεδονικό τρόπο.
Δεν αποφάσιζε με βάση τις προσωπικές του επιθυμίες.
Μας έφερα μακρύτερα από ό,τι ονειρεύτηκε καν ποτέ ο πατέρας μου!
Γέρο, βρισκόμαστε σε νέους κόσμους!
Αλέξανδρε, λογικέψου! Μπορούσαν ποτέ αυτοί να γίνουν ίσοι μας;
Να μοιράζονται τις αμοιβές μας;
Θυμάσαι τι έλεγε ο Αριστοτέλης. Μία Ασιάτισσα;
Τι σημαίνει ο όρκος για μια φυλή που δεν τήρησε ποτέ υπόσχεσή της σε Έλληνα;
- Κατάρα στον Αριστοτέλη! - Αλέξανδρε!
Μα τον Δία και όλους τους Θεούς, τι σε κάνει τόσο καλύτερό τους, Κάσσανδρε;
Καλύτερο απ' ό,τι πραγματικά είσαι; Εσένα κι όσους το πιστεύουν αυτό;
Αλέξανδρε.
Αυτό που με πειράζει περισσότερο δεν είναι ή έλλειψη σεβασμού στην κρίση μου.
Είναι η περιφρόνησή σας για έναν κόσμο πολύ παλιότερο απ' το δικό μας.
Αν εγώ γονατίσω ποτέ έτσι σε οποιονδήποτε...
...σκότωσέ με. - Πιες άλλο ένα ποτό, Κλείτε!
- Δεν πρέπει να υπακούς έναν βασιλιά; - Κλείτε.
Αλέξανδρε, δείχνεις αδύναμος όταν δεν δέχεσαι αυτές τις τιμές.
Καταλαβαίνω, αγαπητέ μου πατέρα, μα είναι ενάντια στους ελληνικούς τρόπους.
Τότε οι ελληνικοί τρόποι είναι αδύναμοι.
Ακόμη πιστεύω ότι εκείνη τον κέρδισε σε αυτό το παζάρι.
Η κόρη μου, η Ρωξάνη θα είναι μία καλή σύζυγος για σένα.
Θα σκοτώσει για σένα.
Άρχοντα Αλέξανδρε…
κυβερνήτη του ουρανού…
…και της γης.
Προς τιμήν αυτής της μεγάλης συμμαχίας…
…εγώ, ο Οξυάρτης…
...σου προσφέρω αυτά τα σπουδαία δώρα.
Αλέξανδρε, θα ήθελα να σου κάνω μία τιμητική πρόποση από τον λαό μου.
Καλημέρα, Μεγαλειότατε.
Έλα τώρα, Αλέξανδρε. Δώσε μας ένα φιλί.
Θα πολεμήσουμε για σένα, Αλέξανδρε!
Θα χυθεί αίμα.
Ποιος είναι η αρκούδα;
Ο Παρμενίων.
Του 'δωσες τον απόλυτο έλεγχο των γραμμών εφοδιασμού σου.
Ο πεσιμισμός του είναι κολλητικός.
Αλλά θα παραμείνει πιστός…
…όσο ο γιος του παραμένει μαζί μας.
Έι!
Τα μάτια της μου λένε πως νοιάζεται για σένα, Αλέξανδρε.
Υπερβολικά, ίσως.
Στη χώρα μου λένε...
ότι αυτοί που αγαπούν πολύ, χάνουν τα πάντα.
Κι αυτοί που αγαπούν με ειρωνικό τρόπο... αντέχουν.
Το βρήκα στην Αίγυπτο.
Αυτός που μου το πούλησε είπε ότι είναι από την εποχή...
που οι άνθρωποι λάτρευαν τον ήλιο και τα αστέρια.
Στο μυαλό μου εσύ είσαι πάντα ο ήλιος, Αλέξανδρε.
Και προσεύχομαι το όνειρό σου να λάμψει πάνω σε όλους τους ανθρώπους.
Εύχομαι να αποκτήσεις έναν γιο.
Είσαι σπουδαίος άνθρωπος.
Πολλοί θα σε αγαπήσουν, Αλέξανδρε αλλά κανείς τόσο αγνά και βαθιά…
Εσύ…
…αγαπάς αυτόν;
Αυτός είναι ο Ηφαιστίωνας.
Σε ευχαριστώ, Βαγώα.
Το αγόρι, δικός σου;
Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να αγαπάς, Ρωξάνη.
Έλα.
Όχι.
Όχι, όχι.
Μη φοβάσαι.
Είναι ταιριαστό.
Ένας άντρας ψάχνει μια γυναίκα στην κορυφή της γης...
…και την βρίσκει.
Ο μύθος γίνεται πραγματικότητα.
Σπουδαίε άντρα;
Σίκαντερ.
Θα σε σκοτώσω εγώ τώρα.
Κάνε το.
Τελείωσέ το. Κι εγώ θα έκανα...
Κι εγώ θα έκανα το ίδιο.
Θα πεθάνω σαν χαζός γι' αυτή…
…την αγάπη.
Η ζωή μου σού ανήκει τώρα.
Θα γεννήσεις τον γιο μου.
Ποια είναι αυτή η γυναίκα που αποκαλείς βασίλισσά σου, Αλέξανδρε;
Μια βουνίσια;
Εσύ, με την ανατροφή σου;
Έκανε ήδη εχθρούς, με τη δυνατή, αδέξια φύση της.
Μη μας συγχέεις.
Εγώ δεν ήμουν ποτέ βάρβαρη, όπως έλεγε ο Φίλιππος.
Εμείς καταγόμαστε από το βασιλικό αίμα του Αχιλλέα.
Ο Δίας είναι ο πατέρας σου.
Καταλαβαίνω ότι σου δίνει κάποια ευτυχία.
Αλλά πώς μπορεί να σε βοηθήσει;
Πρέπει να ξέρεις ότι δεν μιλάει στο όνομά σου.
Που είναι δικό σου και μόνο δικό σου.
Διατήρησέ το, κράτα το μυστικό...
και άκουσέ με που σου λέω να δράσεις και δράσε γρήγορα.
Μετά από επτά χρόνια οι άνθρωποι αναρωτιούναι...
"Ποιος είναι αυτός ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;"
Σου έχω δώσει επαρκείς αποδείξεις. Ο Αντίπατρος καθημερινά υπονομεύει...
την εξουσία σου.
Γύρνα στη Βαβυλώνα και ενδυνάμωσε την πρωτεύουσά σου.
Ή γύρνα πίσω στη Μακεδονία και αναδιοργανώσου.
Αλλά μην κυνηγήσεις το όνειρό σου ανατολικότερα.
Η ζωή σου και η δική μου εξαρτάται απ'αυτό.
Να θυμάσαι πως μόνο εσένα έχω στις σκέψεις μου.
Καθώς κι εσύ πρέπει να συναντήσεις τη λαμπρή σου μοίρα.
Να σκέφτεσαι με αγάπη τη μητέρα σου. Φρόντισέ με.
Προστάτεψέ με από τους εχθρούς σου όταν λείπεις.
Και να θυμάσαι πάντα...
ότι εγώ σ' αγαπώ περισσότερο από κάθε άλλον.
Μακάρι μόνο να μην ήσουν ένας χλωμός αντικατοπτρισμός…
…της καρδιάς της μητέρας μου.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 10 χρόνια νωρίτερα
Έγκυος τόσο σύντομα! Η μικρή πόρνη!
Θα την παντρευτεί την Άνοιξη, στη Γιορτή του Διονύσου...
και όταν γεννηθεί ο πρώτος της γιος...
ο γλυκός της θείος ο Άτταλος θα πείσει τον Φίλιππο να ορίσει...
το παιδί ως διάδοχό του και ως αντιβασιλέα τον ίδιο.
Κι εσένα…
θα σε στείλουν σε κάποια αδύνατη αποστολή…
ενάντια σε κάποια τερατώδη φυλή του Βορρά...
για να κατακρεουργηθείς σε άλλη μία ανούσια μάχη για τα κοπάδια!
Κι εγώ, που δεν θα είμαι πια βασίλισσα, θα θανατωθώ...
μαζί με την αδελφή σου και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μας.
Εύχομαι μερικές φορές να μπορούσες να δεις το φως, μητέρα.
Η αλήθεια είναι ότι δεν σου πήρε κάτι που δεν είχες χάσει από καιρό.
Ο μόνος τρόπος είναι να χτυπήσεις.
Ανακοίνωσε το γάμο σου με κάποια από τη Μακεδονία. Τώρα!
Κάνε ένα καθαρόαιμο παιδί. Θα είναι δικό τους, όχι δικό μου…
και δεν θα 'χει άλλη επιλογή απ' το να σε κάνει βασιλιά.
Υπάρχει ακόμα η Κυνάνη.
Η Ευρυδίκη ήταν τέλεια! Αλλά το γουρούνι ο πατέρας σου την πρόλαβε!
Μην ξαναπείς λέξη για τον πατέρα μου!
Μ' ακούς; Μην πεις τίποτα!
Έχεις δίκιο.
Συγχώρα με.
Μία μητέρα αγαπάει υπερβολικά.
Ποιον θα νανουρίζω πια τη νύχτα;
Μακάρι… Μακάρι να περνούσαμε περισσότερο χρόνο μαζί.
Όπως κάναμε όταν ήσουν το πιο γλυκό αγοράκι!
Ποτέ δεν υπήρχε χρόνος, μητέρα.
Από παιδί, εκπαιδεύομαι να γίνω ο καλύτερος που υπήρξε ποτέ.
Καημένο μου, παιδί... Είσαι σαν τον Αχιλλέα.
Καταραμένος να υποφέρεις από το μεγαλείο σου.
Πάρε τη δύναμή μου!
Μη συγχέεις ποτέ τα συναισθήματά σου με τα καθήκοντά σου, Αλέξανδρε.
Ένας βασιλιάς πρέπει να κάνει χειρονομίες προς το λαό του.
Ξέρω, αλλά φέτος το καλοκαίρι θα κλείσεις τα 19...
και τα κορίτσια λένε ήδη ότι σου αρέσει πιο πολύ ο Ηφαιστίωνας.
Καταλαβαίνω. Είναι φυσικό για έναν νεαρό άντρα.
Αλλά αν πας στην Ασία χωρίς να αφήσεις διάδοχο, ρισκάρεις τα πάντα!
Ο Ηφαιστίωνας μ' αγαπάει όπως είμαι...
και όχι για το ποιος είμαι.
Σε αγαπάει; Σε αγαπάει;
Μα τον Διόνυσο!
Κατάλαβε πώς σκέφτεται ο Φίλιππος, για το καλό σου.
Κρέμεται η ζωή σου απ' αυτό.
Τα ξέρω αυτά τα πράγματα εγώ, Αλέξανδρε.
Είσαι ένα τίποτα για αυτόν.
Έχει κατασκόπους στον πιο στενό σου κύκλο...
για να διασφαλίσει ότι δεν θα συνωμοτήσεις εναντίον του!
Κι εσύ ακόμα κοιμάσαι.
Δεν θα ζήσεις ως το τέλος της χρονιάς, αν δεν ενεργήσεις!
Πάψε!
Είμαι ο μόνος άξιος γιος του.
Τρελή γυναίκα.
Ποτέ δεν θα μου έκανε κακό.
Και να κάνει γιο η Ευρυδίκη, πρέπει να γίνει 20 για να βασιλέψει.
Ναι, κι εσύ θα είσαι 40.
Γέρος και σοφός σαν τον Παρμενίωνα. Κι ο νεαρός γιος του Φιλίππου θα 'ναι 20.
Όσο είσαι εσύ τώρα αλλά μεγαλωμένος από αυτόν, δικό του αίμα!
Αποκλείεται να σου δώσει το θρόνο τώρα, Αλέξανδρε.
Με τίποτα!
Τι θες να με βάλεις να κάνω;
Ό,τι χρειάζεται.
Έχεις τρελαθεί; Θα ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, πραγματικό χάος!
Ναι. Κι εσύ θα νικήσεις! Γιατί οι νέοι σε λατρεύουν σαν θεό.
Σου απαγορεύω να μου μιλάς έτσι!
Έναν τέτοιο άνθρωπο θα τον κυνηγάνε για πάντα οι Ερινύες!
Τι έχεις να φοβηθείς εσύ από τις Ερινύες…
αν σκοτώσεις έναν σφετεριστή του θρόνου…
πριν αυτός σκοτώσει εσένα και τη μητέρα σου;
Γιατί ποτέ δεν με πιστεύεις;
Ο Φίλιππος δεν σε ήθελε!
Είχες αναπνευστικό πρόβλημα και ήθελε να σ' αφήσει στα βουνά...
να φάνε τα πουλιά τα μάτια σου!
Πόσα δεν ξέρεις, καημένο μου παιδί.
Η Λανίκη δεν ξέρει τίποτα τέτοιο.
Η Λανίκη.
Εγώ ήμουν εκεί.
Η Λανίκη δεν ήταν.
Όχι, Αλέξανδρε…
Ο Δίας είναι ο πατέρας σου!
Πλάγιασα μαζί του εκείνο το βράδυ στον άνεμο σίγουρα, είχε μορφή θνητού.
Ποτέ δεν μου έχουν ξανακάνει έτσι έρωτα.
Αρκετά! Οι μισές μητέρες στην Ελλάδα έχουν αυτή τη φαντασίωση!
Σε προειδοποιώ, μητέρα. Μην κάνεις το λάθος.
Θα συμπεριφερθείς σ' αυτήν κοπέλα ισάξια με τις άλλες συζύγους του.
Θα συμπεριφερθείς όπως συμπεριφερόμασταν πάντα.
Ως οι πρώτοι.
Αναρωτιέμαι...
Τον αγάπησες ποτέ;
Τι;
Ποτέ δεν έπαψα.
ΣΟΓΔΙΑΝΗ, ΒΟΡΕΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΣΙΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ
Τι συμβαίνει, Ορέστη;
Συγχώρεσέ με, Bασιλιά μου, σε ικετεύω!
Δεν μπορώ να συμμετάσχω σ' αυτό!
Ποιος το 'κανε αυτό;
Πες μου!
- Πες το! - Ο Ερμόλαος!
Να πεθάνουν όλοι οι τύραννοι.
Σας λέω, δεν το έκανα εγώ.
Σε ξέρω και σ' αγαπούσα από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου.
Ποτέ δεν θα βρεις άνθρωπο πιο αφοσιωμένο από μένα.
Η συνωμοσία, τέτοια που ήταν, τάραξε βαθύτατα τον Αλέξανδρο...
όχι μόνο γιατί συμμετείχαν οι νέοι που είχαν μοιραστεί το όνειρό του...
αλλά, σε πιο προσωπικό επίπεδο, επειδή εμπλεκόταν και ο Φιλώτας...
ο σύντροφός του από τα παιδικά του χρόνια...
όταν ένας υπασπιστής ομολόγησε...
ότι μερικές ημέρες νωρίτερα είχε ενημερώσει τον Φιλώτα...
Αλέξανδρε.
…για τη συνωμοσία.
Θυμήσου ποιος είμαι.
Σε θυμάμαι, Φιλώτα, μα όχι όπως θυμάσαι εσύ τον εαυτό σου.
Και φαίνεται τόσο σ' εμένα, όσο και σε άλλους εδώ...
από την κατάθεση της ερωμένης σου...
πως η αληθινή φύση της ψυχής σου είναι η φιλοδοξία!
- Όχι. - Όλοι νιώσαμε…
ότι ήταν κάτι πολύ περισσότερο από σεξουαλική φιλονικία.
Ο Αλέξανδρος ήθελε την αλήθεια...
και οι απαντήσεις του Φιλώτα δεν ήταν αξιόπιστες.
Παρακαλώ, πάρτε τον από δω.
Ο Αλέξανδρος τον έστειλε γρήγορα και αθόρυβα…
...να δικαστεί από τους ομότιμούς του. - Πάρτε τον.
Και είτε ήταν συνωμότης είτε καιροσκόπος...
ο Φιλώτας κρίθηκε ένοχος για προδοσία.
- Όχι, Αλέξανδρε, όχι! - Πάρτε τον.
Όλοι οι ύποπτοι εκτελέστηκαν.
Κανείς μας δεν υπερασπίστηκε τον Φιλώτα.
Αλλά, φυσικά, κανείς μας ποτέ δεν τον συμπάθησε.
Και, φυσικά, η εξουσία του μοιράστηκε σε εμάς τους υπόλοιπους.
Πριν πεθάνει τον βασανίσαμε...
για να μάθουμε τι γνώριζε ο πατέρας του, ο Παρμενίωνας.
Αλλά αυτό δεν το μάθαμε ποτέ.
Το τι να κάνουμε όμως με τον Παρμενίωνα και το στράτευμά του των 20.000 αντρών...
που φύλαγε τις γραμμές ανεφοδιασμού μας, ήταν πολύ πιο λεπτό ζήτημα.
Ήταν αθώος σ' αυτό ή είχε αποφασίσει να δράσει...
πριν τον καταβάλλει η ηλικία;
- Όλοι θα ακολουθήσουν τον Βασιλιά. - Ο Αλέξανδρος δεν θα 'ναι εκεί.
Ήταν επιτακτικό για τον Αλέξανδρο να δράσει.
Το πεζικό θα με ακολουθήσει.
Και σφράγισε το στρατόπεδο μέσα σε μία ώρα...
από την πρώτη κατηγορία εναντίον του Φιλώτα.
Πηγαίνετε τότε, Αντίγονε και Κλείτε.
Και γρήγορα.
Μετά από 3 ημέρες καλπασμού ο Αντίγονος και ο Κλείτος έφτασαν στον Παρμενίωνα...
Τον πιο αφοσιωμένο στρατηγό στον Φίλιππο.
Οι στρατιώτες του αποδέχτηκαν τις αποδείξεις ενοχής εναντίον του...
μιας και καταλάβαιναν καλά τον κώδικα εκδίκησης…
που έκανε τον επικεφαλής μίας οικογένειας υπεύθυνο...
για τις συμπεριφορές όλων των μελών της.
Πολλοί θεωρήσαμε πως θα 'μαστε καλύτερα χωρίς τον υπεροπτικό Παρμενίωνα...
καθώς ο Αλέξανδρος μας προήγαγε όλους γενναιόδωρα.
Αν εκδώσουμε τις χρυσές ράβδους στο όνομα του Αλέξανδρου...
η αντίδραση θα είναι μικρή.
Κλείτε! Αντίγονε!
Παρμενίωνα.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 9 χρόνια νωρίτερα
Έλα, Αλέξανδρε! Πιες να διώξεις αυτή τη θλίψη!
Μακάρι μαζί με τη δίψα να 'φευγε και η θλίψη, Πτολεμαίε.
Μόνο ένα πράγμα είναι καλύτερο απ' το να κερδίζεις μια μάχη, γιε μου!
Κι αυτό είναι η γεύση μιας καινούργιας γυναίκας.
Είναι κάτι πολύ πιο γλυκό απ' την αυτολύπηση.
Παυσανία, με κάνεις και βαριέμαι. Φύγε από δω!
Αλέξανδρε, σου βρήκα την κατάλληλη κοπέλα.
- Πώς σε λένε, γλυκιά μου; - Αντιγόνη.
- Πώς σε λένε; - Αντιγόνη. Ωραία!
Σε αγαπάω.
Κι εγώ σ' αγαπάω, Κλείτε.
- Όχι, σε παρακαλώ! - Ορίστε.
Θα κοιμηθώ στον τάφο μου, Ηφαιστίωνα.
Όσο είμαι ζωντανός, προτιμώ να χορεύω.
Παυσανία.
Ποιος είναι ο καινούργιος σου φίλος;
- Να ο καινούργιος σου φίλος. - Όχι, παρακαλώ.
Όχι! Παρακαλώ, όχι!
Όχι! Παρακαλώ!
Μία πρόποση!
Πίνω στην υγεία των Ελλήνων φίλων μας και στην νέα μας ένωση…
της Μακεδονίας και της Ελλάδας που είναι ισότιμες στο μεγαλείο!
Και στον Φίλιππο, τον Βασιλιά μας. Χωρίς αυτόν δεν θα ήταν δυνατή αυτή η ένωση.
Άσε να πάρουμε μια ανάσα, Άτταλε!
Τέλος, πίνω στο γάμο του Βασιλιά με την ανιψιά μου την Ευρυδίκη...
Μία Μακεδονίτισσα βασίλισσα για την οποία μπορούμε να καμαρώνουμε!
Στον Φίλιππο και στην Ευρυδίκη...
…και στους νόμιμους γιους τους!
Αλέξανδρε, όχι!
Κι εγώ τι είμαι, σκύλας γιε; Έλα, λοιπόν!
- Σκάστε! - Σκάστε!
Σκάστε, όλοι σας!
Ο γάμος μου είναι, όχι κανένας καβγάς στο δρόμο!
Αυθάδικο κουτάβι!
Ζήτα συγγνώμη, μα τον Δία, πριν με ατιμάσεις!
Υπερασπίζεσαι αυτόν που αποκάλεσε τη μητέρα μου πόρνη κι εμένα μπάσταρδο!
- Και σε ατιμάζω εγώ; - Χα! Μιλάς σαν τη μάνα σου.
Ο Άτταλος είναι οικογένειά μου τώρα, όπως κι εσύ!
Τότε διάλεγε τους συγγενείς σου πιο προσεκτικά!
Και μην περιμένεις να μείνω εδώ να σε βλέπω να ντροπιάζεσαι.
- Με προσβάλλεις! - Εγώ σε προσβάλλω;
Δεν είσαι άξιος ούτε να γλείψεις εκεί που πατάει η μητέρα μου!
Σκύλε! Αμφισβητείς τη βασίλισσά σου! - Ντροπή;
Δεν έχω κανένα λόγο να ντρέπομαι, αλαζονικό παλιόπαιδο!
Θα παντρευτώ την κοπέλα, αν θέλω και θα κάνω όσους γιους θέλω!
Κι εσύ και η Άρπυια η μάνα σου δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι' αυτό.
Γιατί, μεθυσμένε άνθρωπε, πρέπει να πιστεύεις...
πως οτιδήποτε κάνω και λέω προέρχεται απ' τη μητέρα μου;
Γιατί ξέρω την καρδιά της, μα την Ήρα! Και τη βλέπω μέσα στα μάτια σου!
Ποθείς υπερβολικά αυτό το θρόνο!
Όλοι ξέρουμε ότι η λύκαινα η μητέρα σου με θέλει νεκρό!
Κάντε όνειρα και οι δυο σας, μικρέ!
Φίλιππε, μιλάει το κρασί τώρα. Άσε το παιδί. Περίμενε ως το πρωί...
Τώρα!
Σε διατάζω...
Ζήτα συγγνώμη από τον συγγενή σου.
Ζήτα συγγνώμη.
Δεν είναι συγγενής μου.
Καληνύχτα, γέρο.
Και όταν ξαναπαντρευτεί η μητέρα μου, θα σε καλέσω στο γάμο της.
Μπάσταρδε!
Θα με υπακούσεις! Έλα εδώ!
Αυτός θα σας πάει απ' την Ελλάδα στην Περσία;
Αυτός δεν μπορεί να πάει από τον ένα καναπέ ως τον άλλον.
Φύγε απ' το παλάτι μου! Σε εξορίζω, μπάσταρδε!
Εξορίζεσαι απ' τη χώρα! Δεν είσαι ευπρόσδεκτος εδώ!
Δεν είσαι γιος μου εσύ!
Την Άνοιξη, ο Αλέξανδρος με έναν στρατό 150.000 αντρών...
διέσχισε τα περάσματα στα όρη του Ινδοκούς...
…προς το άγνωστο.
Στο όνειρο του, ήταν η υποσχόμενη διαδρομή προς το Άκρο του Κόσμου.
Ήμασταν πια μία κινητή Αυτοκρατορία...
απλωμένη χιλιάδες μίλια μακριά από την Ελλάδα.
Με μάγειρες και αρχιτέκτονες, γιατρούς και χαρτογράφους...
δανειστές και συζύγους, παιδιά, ερωμένες και πόρνες.
Και δούλους…
αυτή την ανώνυμη, λυγισμένη, εργαζόμενη ραχοκοκαλιά αυτού του νέου θηρίου.
Λεηλατημένη ή ανεπτυγμένη, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο...
καμία κατακτημένη περιοχή δεν παρέμεινε ξανά η ίδια.
Αν και ήταν αφοσιωμένος στη Ρωξάνη...
οι επισκέψεις του Αλέξανδρου στη σκηνή της λιγόστεψαν...
καθώς πέρασε ένας χρόνος και μετά δύο, χωρίς διάδοχο.
Κάτι που πλήγωσε τη μεγάλη υπερηφάνεια του Αλέξανδρου.
Λένε πως ο Δίας έδεσε τον Προμηθέα εκεί πάνω σε μια απ' αυτές τις σπηλιές.
Λένε ότι υπάρχει μία γιγάντια αετοφωλιά ακριβώς από πάνω της.
Κι ο αετός κατέβαινε κάθε βράδυ και έτρωγε το συκώτι τού κακόμοιρου.
Θυμάσαι τι μας είπε ο Αριστοτέλης γι' αυτά τα βουνά;
Ναι, θυμάμαι.
Ότι όταν ανεβαίναμε σ' αυτά τα βουνά...
θα κοιτούσαμε πίσω και θα βλέπαμε τη Μακεδονία δυτικά...
και τον Μακρινό Ωκεανό στα ανατολικά.
Μα φοβάμαι πως αυτός ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος απ' ό,τι φανταζόμαστε.
Ένας κόσμος Τιτάνων.
Οι ανιχνευτές ακολούθησαν κάθε γνωστό μονοπάτι, Αλέξανδρε.
Δεν υπάρχει πέρασμα, παρά μόνο προς τον Νότο, προς την Ινδία.
Αν ήμασταν θεοί, θα περνούσαμε αυτά τα τείχη προς τον Ανατολικό Ωκεανό.
Θα τα περάσουμε, Αλέξανδρε. Σε λίγα χρόνια θα ξανάρθουμε.
Αλλά πρώτα οι άντρες πρέπει να δουν τα σπίτια τους.
Εσύ βρήκες το σπίτι σου, Πτολεμαίε;
Όλο και περισσότερο πιστεύω ότι θα είναι η Αλεξάνδρεια.
Τουλάχιστον εκεί κάνει ζέστη.
Και άρεσε πολύ στη Θαΐδα.
Οι γυναίκες φέρνουν τους άντρες σπίτι.
- Εγώ δεν το νιώθω αυτό. - Εσύ έχεις τη Βαβυλώνα, Αλέξανδρε.
Όπου η μητέρα σου περιμένει την πρόσκλησή σου.
Ναι, έχω τη Βαβυλώνα.
Μα με κάθε χώρα, κάθε σύνορο που περνάω...
απογυμνώνεται ακόμα μία ψευδαίσθησή μου.
Διαισθάνομαι ότι ο θάνατος θα είναι η τελευταία.
Κι όμως, αγωνίζομαι όλο και περισσότερο…
…να φτάσω σε αυτό το σπίτι.
Πού πήγε ο αετός μας;
Πρέπει να συνεχίσουμε, Πτολεμαίε.
Μέχρι να βρούμε ένα τέλος.
ΙΝΔΙΑ - 327 π.Χ.
Ινδία, η χώρα όπου γεννήθηκε ο ήλιος…
κι έλεγαν ότι ήταν ακόμα πλουσιότερη κι από την Περσία...
και δεν είχε εξερευνηθεί ή κατακτηθεί ποτέ.
Απ' την αρχή ο Αλέξανδρος πάλεψε να ενώσει μία χώρα χωρίς κέντρο.
Βασιλιάδες που συνωμοτούσαν ο ένας εναντίον του άλλου...
Ένας λαβύρινθος φυλών που παρακι- νούνταν από ζηλωτές και φιλοσόφους...
για να πεθάνουν κατά χιλιάδες για τους παράξενους θεούς τους.
Ο Κρατερός στην εμπροσθοφυλακή μας πολέμησε τριχωτούς ανθρώπους…
που ήταν μικροσκοπικοί και ζούσαν πάνω στα δέντρα.
Είναι ζώα.
Μέχρι που ο Ηφαιστίωνας μάς έπεισε ότι ήταν ζώα…
που μιμούνταν τους ανθρώπους αλλά είχαν δικό τους δέρμα.
Κράτα το μακριά από μένα αυτό.
Είναι πίθηκος. Πολύ έξυπνος.
Γεια σου, ανθρωπάκο!
- Μιλάνε; - Όχι αλλά τραγουδάνε…
…και κάνουν ήχους.
Είδαμε άντρες που κυκλοφορούσαν γυμνοί δημοσίως...
και περνούσαν ώρες απλά κοιτάζοντας το κενό, χωρίς να κάνουν τίποτα.
Και μετά, ήρθε η βροχή.
Δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ να ρίχνουν νερό οι θεοί...
για 60 ημέρες και νύχτες.
Εσύ ξέρεις καλύτερα, Ματσάτα.
Τι θα πει ο γιος σου;
Έλα, φίλε μου! Όσο γερνάς γίνεσαι πιο δυνατός!
Σωστά, Βασιλιά μου.
Δώσε μου το άλογό μου, Αλέξανδρε και θα 'μαι στο πλάι σου.
Πρόσεχε το φίδι.
Τα πάντα σάπιζαν μ' αυτή τη βροχή.
Δεκάδες άντρες πέθαναν από μικροσκοπικά ερπετά...
που υπήρχαν σ' όλο αυτό τον κακό τόπο. - Κλείτε, φέρε τους γιατρούς για τα φίδια!
Τον Παφβανό. Να φέρει κάποιος τον Παφβανό.
Πού είναι το δάγκωμα;
- Τι έγινε; - Είναι στον λαιμό.
Όχι. Δία, όχι.
Κουράγιο. Κουράγιο.
Δείξε θάρρος!
Δία!
Η αναζήτησή μας για χρυσό και δόξα εξανεμίστηκε καθώς συνειδητοποιήσαμε...
ότι δεν υπήρχε τίποτα απ' τα δύο για να βρούμε.
Τα πνεύματα οξύνθηκαν.
Σφαγιάζαμε όλους τους Ινδούς που αντιστέκονταν.
Και καθώς το τοπικό νερό δεν ήταν πόσιμο, πίναμε το δυνατό κρασί.
Καθώς προχωρούσαμε νοτιο-ανατολικά...
ο Αλέξανδρος επέστρεφε συχνά τους τόπους που κατακτούσαμε...
στους ηττημένους τους βασιλείς, για να τους κάνει συμμάχους.
Αλλά αυτό δεν άρεσε και πολύ στο στρατό που είχε αρχίσει να αναρωτιέται...
Είχαμε έρθει εδώ για τα πλούτη...
ή μήπως ο Αλέξανδρος έκανε μία σκληρή και τρελή αναζήτηση…
προσπαθώντας να μιμηθεί τη δόξα του Ηρακλή, ξεχνώντας τους στρατιώτες;
Αν είναι κάτι που ο στρατός καταλαβαίνει αμέσως στα κόκαλά του...
είναι προς τα πού φυσούν οι Θεοί.
Έλα.
Φίλα τον!
- Στην υγειά του Βαγώα! - Στην υγειά του Βαγώα!
Και στον θεό της μητέρας μου, τον Διόνυσο...
που οι Ινδοί μας σύμμαχοι λένε ότι ταξίδεψε ως εδώ πριν τον Ηρακλή...
περίπου 6.000 χρόνια πριν.
Σε έναν ήρωα!
Ρωξάνη!
Χάνεις την αξιοπρέπειά σου!
Αυτοί οι Ινδοί είναι κατώτεροι, σατανικοί άνθρωποι!
Μην προσπαθείς να τους καταλάβεις!
Προσπαθώ...
Αλλά εγώ ένα πράγμα ξέρω, Αλέξανδρε...
Στην Περσία είσαι ένας σπουδαίος βασιλιάς.
Εδώ…
…σε μισούν.
Ας γυρίσουμε στη Βαβυλώνα.
Εκεί είσαι δυνατός.
Θα το συζητήσουμε αργότερα αυτό.
Ναι.
Αργότερα.
Μιλάμε.
Θα έρθω...
Απόψε.
Κι εγώ θα περιμένω.
Καληνύχτα, Βασιλιά μου.
Μεγαλειότατε...
Έλα, Αλέξανδρε! Πιες μαζί μας!
- Αλέξανδρε. - Αλέξανδρε.
Θυμάμαι μία εποχή που μισούσες το πώς έπινε ο πατέρας σου.
Τώρα ξέρω γιατί το 'κανε!
Ο Διόνυσος είναι ήρωας...
αλλά σου διαλύει και το μυαλό.
Καταστρέφει τον αυτοέλεγχό μας.
Ο αυτοέλεγχος είναι μία ερωμένη που γνωρίζω πολύ καιρό, Πτολεμαίε.
Ο αγώνας με έχει εξαντλήσει πολύ.
Και βρίσκω ότι η επιτυχία είναι εξίσου διεφθαρμένη όσο η αποτυχία.
Αλλά ο Διόνυσος, που ευλογημένη να 'ναι η αρχαία του ψυχή...
με απελευθερώνει από τον εαυτό μου.
Και τότε, είμαι μαζί μ' αυτούς.
Είμαι απλά ο Αλέξανδρος.
Μία πρόποση για τον Βαγώα!
Και για τα 30.000 όμορφα αγόρια από την Περσία...
που εκπαιδεύουμε για να πολεμήσουν σ' αυτό τον σπουδαίο στρατό!
Και στη μνήμη του Φιλίππου!
Μακάρι να 'χε ζήσει να δει τους Μακεδόνες του…
να μεταμορφώνονται σε έναν τόσο…
…όμορφο στρατό.
Στον Φίλιππο!
Έναν αληθινό ήρωα!
Στον Φίλιππο!
Και στον Κλείτο και τον νέο του διορισμό ως σατράπη της Βακτριανής!
Στον Κλείτο!
Όμορφα το θέτεις, Πτολεμαίε...
αλλά όλοι ξέρουμε τι θα πει σύνταξη και εξορία, μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας!
Εξορία; Από πού, Κλείτε;
Από το σπίτι μου, Αλέξανδρε, τη Μακεδονία.
Μπορούσες να με είχες ρωτήσει πού ήθελα να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου.
Αποκαλείς "εξορία" την διακυβέρνηση αυτής της τεράστιας επαρχίας;
Έδωσε η Μεγαλειότητά σας σε κανέναν από τους κοντινούς του συντρόφους...
μία επαρχία τόσο μακριά από την πατρίδα;
Τότε δεν θα γίνεις και πολύ καλός σατράπης. Έτσι, Κλείτε;
Ας είναι!
Προτιμώ να μ' αφήσεις να σαπίσω σε μακεδονικά κουρέλια...
παρά να λάμπω μες στην ανατολίτικη μεγαλοπρέπεια.
Δεν θα τρέμω και θα κάνω υποκλίσεις, σαν τους συκοφάντες που έχεις γύρω σου.
Ο Ηφαιστίωνας, ο Νέαρχος, ο Περδίκκας!
Ως κυβερνήτης μίας από τις πιο ασιατικές σατραπείες μας...
…Κλείτε, δεν σκέφτηκες ότι αν οι Πέρσες υπήκοοί μου…
υποκλίνονται μπροστά μου, το κάνουν γιατί είναι σημαντικό για τους ίδιους;
Απαιτώ από τους Έλληνες να κάνουν το ίδιο;
Δέχεσαι ελληνικές προσφορές ως γιος του Δία, έτσι δεν είναι;
Μόνο όταν προσφέρονται.
Γιατί δεν αρνείσαι αυτές τις ματαιόδοξες κολακείες;
Τι ελευθερία είναι αυτή, να υποκλίνονται μπροστά σου;
Υποκλίνεσαι στον Ηρακλή κι αυτός ήταν θνητός, μα γιος του Δία!
Πώς μπορείς εσύ, τόσο νέος, να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον Ηρακλή;
Γιατί όχι;
Πέτυχα περισσότερα στα χρόνια μου.
Ταξίδεψα εξίσου μακριά. Πιθανώς και μακρύτερα.
Ο Ηρακλής το έκανε μόνος του.
Εσύ κατέκτησες την Ασία μόνος σου, Αλέξανδρε;
Ποιος σχεδίασε την εισβολή στην Ασία...
όταν εσύ τις έτρωγες ακόμα στα πισινά απ' την αδελφή μου τη Λανίκη;
Ο πατέρας σου, δεν το 'κανε; Ή το αίμα του δεν είναι αρκετά καλό πια;
- Δία-Άμμωνα, σε αποκαλούν; - Με προσβάλλεις, Κλείτε!
Περιγελάς την οικογένειά μου! Πρόσεξε!
Ο πατέρας σου δεν θα 'κανε ποτέ φιλίες με βαρβάρους...
ούτε θα μας ζητούσε να πολεμήσουμε μαζί τους, ως ίσοι.
Εμείς δεν είμαστε αρκετά καλοί πια; Θυμάμαι μια εποχή...
που μπορούσαμε να μιλάμε σαν άντρες, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο κατάματα!
Χωρίς όλες αυτές τις κολακείες και τις δουλοπρέπειες.
Θυμάμαι μία εποχή που κυνηγούσαμε, που παλεύαμε στο γυμναστήριο.
Και τώρα φιλάς αυτούς;
Παίρνεις μια βάρβαρη, στείρα γυναίκα και τολμάς να την αποκαλείς Βασίλισσα;
Φύγε γρήγορα, Κλείτε... Πριν καταστρέψεις τη ζωή σου!
Η μεγάλη σου υπερηφάνεια δεν φοβάται τους θεούς πια;
Αυτός ο στρατός... Αυτός ο στρατός είναι το αίμα σου, αγόρι μου!
Χωρίς αυτόν, είσαι ένα τίποτα!
Δεν υπηρετείς πλέον τους σκοπούς αυτής της εκστρατείας!
- Πάρτε τον να μην τον βλέπω! - Δεν υπηρετώ εγώ τον σκοπό σου;
Τι υπηρετούσα όταν σου έσωσα τη νεαρή ζωή σου στα Γαυγάμηλα;
Δεν ήσουν γιος του Δία; Αν σε άφηνα να πεθάνεις εκεί μες στη σκόνη;
Τώρα θα ήμασταν υποχρεωμένοι να ζευγαρώσουμε με καφετί πιθήκους;
Αλέξανδρε!
Καλέστε τη φρουρά! Συλλάβετέ τον για προδοσία!
- Ποιος είναι μαζί του; - Όχι.
Ποιος είναι μαζί του;
Καλώ τον Πατέρα Δία ως μάρτυρα κι εσάς σε δίκη ενώπιόν του!
Και θα δούμε πόσο βαθιά φτάνει αυτή η συνωμοσία!
- Πάρτε τον! - Για τους θεούς, βγάλτε τον έξω!
Για κοίτα σε τώρα!
Ένας μεγάλος λευκός γάιδαρος, Αλέξανδρε.
Που κρύβεται πίσω από τον μαγικό θεό του!
Ή είσαι πολύ σπουδαίος τώρα για να θυμάσαι τίνος τη ζωή έσωσα;
Είμαι περισσότερο άντρας από ό,τι θα γίνεις εσύ ποτέ!
Ποτέ!
- Έφυγε. Έφυγε. - Βγάλτε τον έξω!
- Αλέξανδρε! Αλέξανδρε! - Έλα!
Τι τύραννος είσαι!
Έγινες ένας κακός τύραννος, Αλέξανδρε.
Μιλάς για συνωμοσίες εναντίον σου; Κι ο κακόμοιρος ο Παρμενίωνας;
- Ο Παρμενίωνας; - Ναι.
Σε υπηρέτησε καλά.
Κοίτα πώς του το ξεπλήρωσες. Έβαλες εμένα να κάνω την βρόμικη δουλειά σου.
- Δεν έχεις καθόλου ντροπή; - Αχάριστε άθλιε!
Κανείς, ούτε ο χειρότερος εχθρός μου, δεν μου 'χει μιλήσει όπως εσύ!
Άκου τι σου λέω!
Δεσποτικέ. Ψεύτικε βασιλιά.
Εσύ και η βάρβαρη μητέρα σου ζείτε μέσα στη ντροπή!
Κλείτε!
Κλείτε μου.
- Αφήστε με να περάσω! - Κανείς δεν μπορεί να μπει.
Είμαι η Βασίλισσα!
Θέλω να τον δω! Περίμενα τρεις μέρες.
Κανείς λέει, ούτε κι εσύ.
- Με χρειάζεται! - Όχι! Δε σε χρειάζεται.
Και χρειάζεται εσένα;
Ηφαιστίωνα, είναι λάθος αυτό που κάνεις!
Ο στρατός ανησυχεί όλο και περισσότερο και αναρωτιέται.
Αλέξανδρε.
Χρειάζονται τη διαβεβαίωσή σου.
Ναι.
Είναι σαν παλιοί εραστές. Συγχωρούν αλλά δεν ξεχνάνε ποτέ.
Ένας γερασμένος μέθυσος ήταν!
Ήταν φίλος μου.
Η αδελφή του η Λανίκη με μεγάλωσε.
Κι εγώ πώς της το ξεπλήρωσα;
Δύο αδερφοί νεκροί πολεμώντας και από τα ίδια μου τα χέρια…
νεκρός κι ο τελευταίος της αδερφός.
Τι άλλο θα κάνει παρά να θρηνεί την ημέρα που γεννήθηκα;
Έλα.
Ξέρεις καλύτερα από τον καθένα…
ότι οι σπουδαίες πράξεις γίνονται από άντρες που πήραν και δεν το μετάνιωσαν ποτέ.
Είσαι ο Αλέξανδρος!
Ο οίκτος και η θλίψη το μόνο που θα κάνουν είναι να σε καταστρέψουν.
Έγινα τόσο αλαζόνας που τυφλώθηκα;
Μερικές φορές, το να περιμένουμε το καλύτερο απ' όλους...
είναι αλαζονεία.
Τότε ο Κλείτος είπε την αλήθεια. Έχω γίνει τύραννος.
Όχι.
Αποξενωμένος ίσως.
Έχεις φτάσει πολύ μακριά.
Δεν σε καταλαβαίνουν πια.
Μιλάνε για τον Φίλιππο τώρα…
λες κι εγώ ήμουν ένα περαστικό σύννεφο...
που σύντομα θα ξεχαστεί!
Απέτυχα…
…εντελώς.
Είσαι θνητός!
Και το ξέρουν!
Και σε συγχωρούν, γιατί τους κάνεις περήφανους για τον εαυτό τους!
Ο Φίλιππος είπε κάποτε ότι...
υπάρχει ένας Τιτάνας μέσα σε όλους μας.
Που καραδοκεί, αναμεμειγμένος με τη στάχτη μας.
Δεν έφταιγε το κρασί που τον σκότωσα. Ήθελα να το κάνω.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 336 π.Χ. 9 χρόνια νωρίτερα
Ο Φίλιππος! Βασιλιάς της Μακεδονίας και ηγέτης των Ελλήνων!
Όλη μου τη ζωή περίμενα να δω τους Έλληνες να υποκλίνονται με σεβασμό...
στη Μακεδονία.
Και αυτή η μέρα είναι η σημερινή.
Λένε ήδη: "Ό Φίλιππος ήταν μεγάλος στρατηγός...
αλλά ο Αλέξανδρος είναι απλά μεγάλος."
Αλλά αν με προσβάλλεις ποτέ ξανά... Θα σε σκοτώσω!
Μου έλειψες! Την Άνοιξη, στην Περσία...
θα διοικείς στα δεξιά μου!
Με τιμάς, πατέρα. Δεν θα το 'χανα για όλο το χρυσάφι του κόσμου.
Το οποίο θα αποκτήσεις, μία μέρα!
Παρουσιάζει τον εαυτό του ως 13ο Θεό!
Ήπιε τόσο πολύ κρασί, ο κακόμοιρος ο Φίλιππός μου.
Έχασε τα λογικά του!
- Μεγαλειοτάτη... - Άτταλε.
Ελπίζω ο Πρίγκιπας να απολαμβάνει το θέαμα όσο ο Αντιβασιλέας μας.
Είναι πολύ κουρασμένος.
Έι!
- Παυσανία, φέρε την υπόλοιπη φρουρά! - Βασιλική Φρουρά!
Στην αρένα! Εμπρός, μαρς!
Χωρίς φρουρά, Μεγαλειότατε; Σε όλο αυτό το πλήθος;
- Ο τόπος είναι γεμάτος Έλληνες. - Κλείτε! Κλείτε!
Κλείτε μου.
Αυτόν τον άντρα μπορείς να τον εμπιστεύεσαι πάντα, Αλέξανδρε.
Να του φέρεσαι όπως θα φερόσουν σ' εμένα. Θα προσέχει τα νώτα σου.
Ναι, πατέρα.
Ο λαός μου είναι αρκετή φρουρά σήμερα.
Ας δουν μόνοι τους αυτοί οι Έλληνες πώς περπατώ μέσα στο λαό μου...
Και μετά άσε τους να με λένε τύραννο!
Φέρε την κύρια φρουρά μέσα μόνο μετά την είσοδό μου!
Κλείτε, φρόντισε το κρασί να ρέει διαρκώς όλη μέρα.
Θέλω να με συμπαθήσουν.
Δεν σου το είπαν; Θα μπω μόνος μου.
Θα ακολουθήσεις με την κύρια φρουρά.
Πήγαινε.
- Πήγαινε! - Πατέρα, καλύτερα να 'ρθω μαζί σου.
Θες να δει ο κόσμος ότι είσαι ο διάδοχός μου;
Αυτό θέλει εκείνη;
Μη δείχνεις διαρκώς τόσο πληγωμένος, Αλέξανδρε! Γίνε άντρας!
Είσαι τυχερός που είσαι εδώ σήμερα μετά τη δημόσια επίδειξή σου.
Μα τον Ηρακλή, το Δία, μα όλους τους θεούς, υπάκουσέ με μία φορά!
Έχε θάρρος, πατέρα.
Και μπες μέσα νιώθοντας χαρά καθώς σε κάθε βήμα...
θα θυμάσαι την ανδρεία σου.
Και τώρα, ο αγαπημένος μας Βασιλιάς Φίλιππος...
προς τιμήν τού οποίου ξεκινούν αυτοί οι γαμήλιοι αγώνες!
Παυσανία! Σου είπα...
Ποιος είναι ο καινούργιος σου φίλος; Να ο καινούργιος σου φίλος.
Όχι! Παρακαλώ, όχι!
Παρακαλώ, όχι!
Ο Βασιλιάς ζει!
Ο Αλέξανδρος, γιος του Φιλίππου!
Είθε οι Θεοί να ευλογούν τον Βασιλιά!
Πολλά τα έτη του Αλέξανδρου!
Ο Αλέξανδρος είναι Βασιλιάς!
Είσαι Βασιλιάς, τώρα! Είσαι Βασιλιάς!
Πολλά τα έτη του Αλέξανδρου!
Αλέξανδρος!
- Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος! - Ο Αλέξανδρος είναι Βασιλιάς!
- Αλέξανδρος! - Αλέξανδρος!
Ο Αλέξανδρος είναι Βασιλιάς!
Οι θεοί να ευλογούν τον Αλέξανδρο!
Οι θεοί να ευλογούν τον Βασιλιά!
- Αλέξανδρος! - Αλέξανδρος!
Βγες έξω!
Πήγαινε!
Πώς μπορείς να συμπεριφέρεσαι τόσο ξεδιάντροπα δημόσια;
Γιατί ήταν γραφτό να συμβεί αυτό.
Δεν ήθελα να γίνω βασιλιάς έτσι.
- Κανείς δεν σε κατηγορεί. - Με κατηγορούν ήδη πίσω απ' τη πλάτη μου!
- Στα κρυφά. - Η συκοφαντία δεν είναι δύναμη.
Η ντροπή είναι; Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου;
Πες μου!
Πες μου αλλιώς θα σε στείλω να δικαστείς για τον φόνο του.
- Ο Παυσανίας. - Είχε βοήθεια! Εσύ τον βοήθησες;
Όχι, ποτέ.
Γιατί; Γιατί να το 'κανα;
Τόσοι πολλοί το ήθελαν.
Οι Έλληνες, οι Πέρσες, άντρες, γυναίκες.
Θα εκπλησσόμουν αν δεν είχαν βάλει και καναδυό θεοί το χεράκι τους.
Τι ειρωνεία, όμως! Ο μικρός που "κάρφωνε" τόσο συχνά, του ανταπέδωσε τη χάρη!
Είσαι τρελή! Καταραμένη!
Εξαπέλυσες τις Ερινύες! Δεν ξέρεις καν τη δύναμή τους!
Ποιος υπερβάλλει τώρα;
Παρ' όλο που κι εσένα η καρδιά σου το ήθελε....
Αυτό είναι ψέμα! Ήταν ο πατέρας μου! Τον αγαπούσα!
Δεν ήταν ο πατέρας σου!
Δεν έχεις κανένα χρέος λόγω αίματος, σ' αυτόν τον άντρα!
Λες διαρκώς το ένα ψέμα μετά το άλλο!
Τόσα ψέματα που έπλεξες σαν μάγισσα και με μπερδεύεις!
Για κοίτα τον εαυτό σου!
Είσαι όλα όσα δεν ήταν εκείνος.
Ήταν αγροίκος. Εσύ είσαι ευγενής.
Ήταν στρατηγός κι εσύ είσαι βασιλιάς.
Αυτός δεν μπορούσε να κουμαντάρει ούτε τον εαυτό του!
Κι εσύ θα κυβερνήσεις ολόκληρο τον κόσμο!
Σε καταριούνται τόσο όλοι οι θεοί όταν μιλάς έτσι!
Τόσο μεγάλη αλαζονεία και καθόλου θρήνος για τον άντρα σου.
Να θρηνήσω;
Αυτόν;
Τι ξέρεις εσύ για τον Φίλιππο;
Όχι, Αλέξανδρε. Ο Δίας είναι ο πατέρας σου.
Να πράττεις ανάλογα!
Η πρώτη μου πράξη θα ήταν να σε σκοτώσω!
Με δολοφόνησες στη κούνια μου!
Με γέννησες μέσα στο μίσος!
Το μίσος που έχεις για όσους είναι δυνατότεροι από σένα.
- Το μίσος σου για τους άντρες! - Σου δίδαξα την καρδιά μου, Αλέξανδρε!
Και, μα τον Δία και τον Διόνυσο, έγινες ένας όμορφος άντρας.
Ανάθεμα την ψυχή σου, μάγισσα!
Η ψυχή σου είναι δική μου, Αλέξανδρε.
Όχι! Όχι!
Μου πήρες όλα όσα αγάπησα ποτέ και μ' έκανες σαν εσένα!
Σταμάτα! Σταμάτα να φέρεσαι σαν παιδί!
Είσαι βασιλιάς! Να φέρεσαι ανάλογα!
Για πρώτη φορά, ο Παρμενίωνας είναι μαζί μας.
Εκτέλεσε αμέσως τον Άτταλο.
Κατάσχεσε τη γη τους και ξεκλήρισε την οικογένειά τους για πάντα!
Την Ευρυδίκη; Ποτέ!
Γέλα, τέρας! Μόνο πόνο ξέρεις να δίνεις!
Πώς θα βγάλεις ζωντανός τη χρονιά έτσι;
- Δεν έμαθες τίποτα απ' τον Φίλιππο; - Όχι. Από σένα, μητέρα!
Την καλύτερη!
Τι έκανα για να σε κάνω να με μισείς τόσο;
Μία μέρα θα καταλάβεις.
Μόνο εσένα έχω στην καρδιά μου.
Ξέρω τι χρειάζεσαι.
Τώρα είναι η ώρα.
Οι θεοί είναι με το μέρος σου.
Μεγάλος πλούτος, δύναμη, κατακτήσεις.
Ό,τι επιθυμείς! Ο κόσμος είναι δικός σου!
Πάρ' τον!
Δεν ξαναείδε ποτέ τη μητέρα του.
Και ενώ έλειπε, πολεμώντας τις βόρειες φυλές...
η Ολυμπιάδα έβαλε να δολοφονήσουν την νέα σύζυγο του Φιλίππου, την Ευρυδίκη...
και τον νεογέννητο γιο τους.
Αναγκαστικά ο Αλέξανδρος διέταξε και την εκτέλεση του θείου της, του Αττάλου.
ΙΝΔΙΑ 9 χρόνια αργότερα
Μου ραγίζετε την καρδιά, άντρες!
Φοβάστε.
Φυσικά και νιώθετε φόβο!
Όλοι νιώθουμε φόβο…
Γιατί κανείς δεν έχει ξαναφτάσει τόσο μακριά!
Και τώρα απέχουμε βδομάδες από την κλειστή θάλασσα...
τον δρόμο για την πατρίδα.
Θα φτιάξουμε έναν στόλο καράβια…
και θα πλεύσουμε όλο πίσω τον Νείλο στην Αίγυπτο.
Και από την Αλεξάνδρεια, θα 'μαστε σπίτι μέσα σε μερικές βδομάδες!
Εκεί θα ξανασμίξουμε με τους αγαπημένους μας...
για να μοιραστούμε τους σπουδαίους θησαυρούς και τις ιστορίες μας από την Ασία...
και για να χαρούμε την αιώνια δόξα μας για πάντα!
- Ακολουθήστε τον Αλέξανδρο! - Εγώ θα σ' ακολουθήσω!
Τι;
- Σιωπή; - Είμαστε μαζί σου, Αλέξανδρε!
Κρατερέ!
Κι άλλος ένας.
Βασιλιά μου...
Είμαι ένας πολεμιστής.
Δεν μ' αρέσει η γκρίνια και δεν την ανέχομαι σε καμία μονάδα μου.
Αλλά έχασα πολλούς άντρες.
Νέους, που δεν είχαν πάει ποτέ με γυναίκα.
Κάποιοι πέθαναν από αρρώστιες.
Κάποιοι σφαγιάστηκαν στη Σκυθία, στις όχθες του Ώξου.
Κάποιοι είχαν καλό θάνατο.
Κάποιοι άλλοι απλά δεν είχαν καθόλου τύχη. Αλλά πέθαναν.
Ήρθα με 40.000 άντρες πριν οκτώ χρόνια...
και προελάσαμε μαζί σου για πάνω από 10.000 μίλια.
Μέσα σε βροχή και ήλιο, πολεμήσαμε για σένα.
Κάποιοι από εμάς έχουμε συμμετάσχει σε πενήντα μάχες.
Σκοτώσαμε πολλούς βαρβάρους.
Και τώρα, όταν κοιτάζω γύρω μου, πόσα από εκείνα τα πρόσωπα βλέπω;
Και τώρα θες να πολεμήσουμε κι άλλες φυλές τρελών πιθήκων, ανατολικά από δω!
Ακούμε για χιλιάδες ελέφαντες-τέρατα, κι εκατό ακόμα ποτάμια να διασχίσουμε.
- Κρατερέ! Καλέ μου, Κρατερέ! - Ησυχία!
Ποιος καλύτερος από σένα, να μιλάει; Ο πιο ευγενής απ' όλους.
Αλλά ξέρεις ότι δεν υπάρχει κομμάτι μου χωρίς σημάδια ή σπασμένα κόκαλα.
Από σπαθί, μαχαίρι, πέτρα, καταπέλτη και ρόπαλο...
Μοιράστηκα την κάθε κακουχία με όλους σας!
Έτσι είναι, Βασιλιά μου και σ' αγαπάμε όλοι γι' αυτό!
Αλλά, μα τον Δία, έχουν πεθάνει πάρα πολλοί!
Εσύ δεν έχεις παιδιά, Αλέξανδρε, κι εμείς δεν είμαστε παρά απλά...
ταπεινοί άνθρωποι που δεν θέλουμε κόντρες με τους θεούς. Θέλουμε μόνο…
να δούμε τα παιδιά μας και τις γυναίκες και τα εγγόνια μας μια τελευταία φορά...
πριν συναντήσουμε τους αδελφούς μας στο σκοτεινό μέρος που ονομάζουν Άδη!
Ναι. Έχεις δίκιο, Κρατερέ.
Υπήρξα αμελής.
Έπρεπε να 'χω στείλει εσάς τους βετεράνους πίσω γρηγορότερα. Και θα το κάνω!
Πρώτοι από εσάς θα γυρίσουν οι Ασημένιες Ασπίδες.
Μετά όλοι όσοι υπηρέτησαν 7 χρόνια.
Με πλήρεις συντάξεις από το θησαυροφυλάκιό μας.
Και αξιοσέβαστοι, πλούσιοι, αγαπητοί!
Οι γυναίκες και τα παιδιά σας θα σας αντιμετωπίζουν...
σαν ήρωες για όλη την υπόλοιπη ζωή σας…
και θα χαρείτε έναν ειρηνικό θάνατο!
Μα ονειρεύεσαι, Κρατερέ!
Η απλότητά σας έληξε προ πολλού, όταν πήρατε Περσίδες ερωμένες και παιδιά...
και αυξήσατε την περιουσία σας με λάφυρα και κοσμήματα!
Γιατί ερωτευτήκατε όλα τα πράγματα στη ζωή που καταστρέφουν τον άνθρωπο!
Δεν καταλαβαίνετε;
Και ξέρετε κι εσείς καλά, όπως κι εγώ...
ότι όσο θα περνούν τα χρόνια και οι αναμνήσεις θα θαμπώνουν...
και όλες οι σπουδαίες νίκες σας θα αρχίσουν να ξεθωριάζουν...
αυτό που θα θυμούνται όλοι, θα είναι ότι αφήσατε το Βασιλιά σας στην Ασία!
Γιατί εγώ θα συνεχίσω! Με τους Ασιάτες μου!
Να σε φάνε τα τσακάλια τότε, Αλέξανδρε!
Ερχόμαστε για σένα κι εσύ μας αποδιώχνεις!
- Ντροπή! - Θέλουμε να γυρίσουμε σπίτι, Αλέξανδρε.
Κουραστήκαμε απ' τη δόξα.
Θέλουμε να δούμε τις γυναίκες μας και τα παιδιά μας, πριν πεθάνουμε!
Έχω παιδιά που δεν έχω δει ποτέ.
Θέλω να δω τα παιδιά μου.
Πλήρωσα για τα μπάσταρδα παιδιά σας! Δεν κράτησα τίποτα για τον εαυτό μου!
Και το μόνο που σας ζήτησα είναι ένας μήνας ακόμα!
- Ντροπή! - Είναι ο Βασιλιάς σας!
Τι θα 'λεγε ο πατέρας σου;
Σας έφερα πολύ μακρύτερα από ό,τι είχε ονειρευτεί ποτέ ο πατέρας μου!
Γυρίστε πίσω, λοιπόν! Θα βασιστώ στο θάρρος των βαρβάρων!
Εγώ θα πάω ανατολικά!
Θέλει να πεθάνουμε όλοι για να μην μιλήσουμε για τα εγκλήματά του!
- Ποιος το 'πε αυτό; - Δεν θα γυρίσουμε ποτέ στη Μακεδονία.
Άθλιε δειλέ! Έλα μπροστά!
- Να πεις δημόσια τις κατηγορίες σου! - Για να μας εκτελέσεις;
Γιε του Δία!
Βεβηλώνεις τη μνήμη του αληθινού πατέρα σου!
Ή εσύ τον δολοφόνησες όπως τον Κλείτο;
Κρύψου! Κρύψου στο πλήθος! Γιατί θα σε σκοτώσω!
Προσβάλλετε την τιμή και την πατρότητά μου! Συλλάβετέ τον!
Κι αυτόν! Ναι! Κι εσύ, φωνακλά Δημήτριε!
Με αποκαλείς δολοφόνο; Εγώ δεν έχω τέτοιο αίμα στα χέρια μου!
Κι αυτόν! Ναι, θα γνωρίσετε τον πόνο της προδοσίας!
Χλευάζετε την ντροπή μου για τον Κλείτο και λέτε ότι θα έβλαπτα τον πατέρα μου!
Συλλάβετέ τον! Μετά από όλα όσα έκανα για σας, γουρούνι!
Δειλοί! Προδότες!
Εμπρός, λοιπόν! Πού είναι τα μαχαίρια σας;
Συντρίβοντας την ανταρσία και εκτελώντας τους επικεφαλής της...
έκανε, πιστεύω, ακριβώς ό,τι θα έκανε οποιοσδήποτε στρατηγός εν καιρώ πολέμου.
Όμως ήταν σαφές ότι ο στρατός ήταν διχασμένος...
και ο Αλέξανδρος δεν ήταν πια αγαπητός σε όλους.
Συνέχισε νότια, προς τον Μακρινό Ωκεανό.
Ομολογώ πως νιώθω απογοήτευση.
Ιδιαίτερα γι' αυτές τις αναφορές ότι υιοθέτησες ανατολικές συνήθειες.
Να ξέρεις ότι αυτές οι συμπεριφορές πυροδοτούν τις αισθήσεις με αλαζονεία.
Παρ' όλα αυτά, έχω ζήσει αρκετά πλέον...
ώστε να το αμφισβητώ…
όταν τόσοι άλλοι επιδεικνύουν τόσο ζήλο…
στο να μην σε σέβονται.
Μπορώ μόνο να ελπίζω ότι θα συνεχίσεις αυτό που ξεκίνησες…
ως το 12χρονο αγόρι που γνώρισα.
Να 'σαι πάντα αυτός ο άντρας, Αλέξανδρε. Και δεν θα ολισθήσεις.
Και ίσως αποδείξεις πως εγώ ο γέρος υλιστής...
όπως με θεωρούσες πάντα...
είμαι ένας ονειροπόλος, τελικά.
Αριστοτέλης.
ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
Μείνετε ήρεμοι! Μαζί είμαστε δυνατοί σαν Θεοί!
Καλυφθείτε με το αριστερό, χτυπήστε δυνατά με το δεξί.
Ο φόβος είναι ανοησία! Χάσιμο χρόνου!
Ενώστε τις ασπίδες!
Θέσεις μάχης!
Εμπρός!
Σπαθοφόροι, ετοιμάστε τα σπαθιά σας!
Ακολουθήστε με!
Χτυπάτε δυνατά, παιδιά! Χτυπάτε δυνατά!
ΔΕΞΙ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Εμπρός, Μακεδόνες! Γιατί διστάζετε; Γρήγορα!
Ιππικό!
Χωριστείτε σε τρεις ομάδες! Ανασυνταχθείτε και μετά περικυκλώστε!
ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
Μείνετε στις σειρές σας!
ΔΕΞΙ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
- Όχι! Το ιππικό μαζί μου! - Ακολουθήστε τον Αλέξανδρο!
Επίθεση! Επίθεση! Επίθεση!
Η φάλαγγα κινδυνεύει!
Μελέαγρε, πήγαινε στον Φαρνάκη και πες του να επιστρέψει στο κέντρο!
Βρες τον Ηφαιστίωνα στην ακροποταμιά και φέρε όλο το ιππικό στο κέντρο!
Πρέπει να πλησιάσουμε στον Κρατερό πριν να είναι πολύ αργά!
ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
Ηφαιστίωνα, στο κέντρο!
ΔΕΞΙ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Εμπρός, Μακεδόνες! Καλπάστε!
Κοίνε! Φύγε από εκεί!
Όχι!
- Τα άλογα δεν προχωρούν! - Πεζοί, τότε!
Υποχωρήστε, άντρες! Υποχωρήστε!
Έλα, Βουκεφάλα!
Μη φοβάσαι, φίλε μου.
Βουκεφάλα...
Είναι μόνο ήλιος και σκιά.
Βουκεφάλας και Αλέξανδρος.
Μια τελευταία φορά. Εσύ κι εγώ μαζί.
Δεν είναι υπέροχο να ζεις με εξαιρετική ανδρεία...
και να πεθαίνεις αφήνοντας πίσω σου αιώνια δόξα;
Εμπρός, Μακεδόνες! Γιατί υποχωρείτε;
Θέλετε να ζήσετε για πάντα; Στο όνομα του Δία, επιτεθείτε!
Επίθεση!
Αλέξανδρε!
- Χτυπήθηκε ο Βασιλιάς! - Στον Βασιλιά!
Ήταν η πιο αιματηρή από όλες τις μάχες του.
Καθαρή σφαγή.
Δεν θα ξαναγινόμασταν ποτέ άνθρωποι.
Ζει! Αλέξανδρε!
Αλέξανδρε!
Άντρες της Μακεδονίας…
Γυρίζουμε σπίτι!
- Τι; - Τι;
- Γυρίζουμε στην πατρίδα! - Στην πατρίδα;
Φεύγουμε!
Πάμε σπίτι!
Ναι!
Έπρεπε να 'χε πεθάνει στην Ινδία...
αλλά αυτό θα ήταν μύθος.
Στην αληθινή ζωή, ο Ηρακλής πέθανε από ένα δηλητηριασμένο πουκάμισο...
που του έδωσε κατά λάθος η ζηλιάρα σύζυγός του.
Μεγάλε Δία, σε λατρεύουμε πιστά!
Κοίτα με καλοσύνη τα βήματά μας προς την πατρίδα...
και χαμογέλα στα νώτα μας.
Είθε όλοι όσοι έρθουν εδώ μετά από εμάς, να καταλάβουν μόλις δουν αυτό το βωμό...
ότι Τιτάνες βρέθηκαν κάποτε εδώ!
Αφού έκανε τα αφιερώματά του στους θεούς στο τέλος του μεγάλου του ταξιδιού...
ο Αλέξανδρος αποχαιρέτησε την Ανατολή και βάδισε απευθείας δυτικά...
μέσα από τη μεγάλη έρημο της Γεδρωσίας...
αναζητώντας τη συντομότερη διαδρομή για τη Βαβυλώνα.
Εδώ παρακολουθούσε, χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα....
την σκληρή διάλυση του στρατού του.
Όχι από ανθρώπινο χέρι...
αλλά από την φύση!
Ως και σήμερα, δεν έχει υπολογιστεί πόσοι πέθαναν.
Ήταν το μεγαλύτερο σφάλμα της ζωής του.
Και όταν τελικά επανεισήλθε στη Βαβυλώνα, μετά από έξι χρόνια στην Άπω Ανατολή…
ο Αλέξανδρος κατάφερε να εξάψει ξανά τη φαντασία του κόσμου...
παίρνοντας άλλες δύο συζύγους.
Τώρα ο Αλέξανδρος είχε τρεις συζύγους, δύο εραστές...
μία μητέρα που αντιδρούσε και μία ταραγμένη Ελλάδα...
σατράπηδες αμφιβόλου αφοσίωσης σε αρκετές επαρχίες...
στρατηγούς που αμφισβητούσαν την κάθε του απόφαση.
Και κάτω από όλα αυτά, έναν νευρικό, καινούργιο στρατό...
που αποτελούνταν από δέκα Ασιάτες ανά έναν Έλληνα...
και όλα να κρατιούνται ενωμένα από μία λεπτή κλωστή.
Πήραν κι άλλη ένδειξη. Το λιμάνι μπορεί να εκβανθυνθεί μόνο ως τα 20 πόδια.
Πάρε και δεύτερη γνώμη από τους Φοίνικες.
- Σου λέω, μπορεί να πάει βαθύτερα. - Αλέξανδρε.
Περάσαμε τα 12.000 τάλαντα μόνο για το ξύλο του στόλου.
Και το κόστος αδιαβροχοποίησης των πλοίων είναι ιλιγγιώδες.
- Προσθέστε κι άλλη βαφή, θα εγγυηθούμε. - Πώς;
- Δεν είναι τα θησαυροφυλάκιά σου... - Με το μέλλον μας, Κάσσανδρε.
Η καλύτερη πρωτεύουσα που έχουμε.
Ακόμη κι έτσι, Μεγαλειότατε, αμφιβάλλω σοβαρά αν οι Φοίνικες…
μπορούν να παραδώσουν την ξυλεία έγκαιρα.
Ίσως μπορούμε να σαλπάρουμε με λιγότερα πλοία...
- Ή να περιμένουμε ως την άνοιξη... - Δεν θα υπάρξει καμία καθυστέρηση, Νέαρχε.
Πτολεμαίε, πώς πάει η βιβλιοθήκη μας;
- Πέφτουν δέντρα καθώς μιλάμε, Μεγαλειότατε. - Ωραία.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις βιβλιοθήκες μας.
Θέλω βιβλιοθήκες σε όλες τις Αλεξάνδρειες!
- Μα μόλις χθες βράδυ ήταν... - Το νερό φταίει, Μεγαλειότατε.
Το ανακάτεψε με το κρασί.
Μα πώς είναι δυνατόν;
- Τύφος από την Ινδία; - Μην ανησυχείτε, Μεγαλειότατε.
Με λίγη καλή ξεκούραση λίγες βραδιές, θα γίνει καλά. Αλλά όχι κρασί...
...ή κρύο κοτόπουλο.
Με την θεραπευτική αγωγή και την φροντίδα που σύστησα...
Έλα, γιατρέ.
Νιώθω καλύτερα.
Σύντομα θα 'μαι όρθιος.
Φεύγουμε για την Αραβία την Άνοιξη και δεν μπορώ να φύγω χωρίς εσένα.
Αραβία...
Με έντυνες σαν σεΐχη κάποτε...
και κράδαινες το ξύλινο γιαταγάνι σου.
Είσαι ο μόνος που δεν μ' άφηνε ποτέ να κερδίσω.
Ο μόνος που ήταν πάντα ειλικρινής μαζί μου.
Εσύ με έσωσες από τον εαυτό μου.
Σε παρακαλώ, μη μ' αφήσεις, Ηφαιστίωνα.
Σε θυμάμαι νεαρό που ήθελες να γίνεις Αχιλλέας και τελικά τον ξεπέρασες.
Και μετά, τι έγινε;
Ο μύθος μας είναι από αυτούς που μόνο οι νέοι πιστεύουν!
- Τι πανέμορφος μύθος ήταν, όμως! - Φτάνουμε στο απόγειο και πέφτουμε...
Ηφαιστίωνα!
- Ανησυχώ για σένα χωρίς εμένα. - Είμαι τίποτα, χωρίς εσένα.
Έλα! Πολέμησε, Ηφαιστίωνα!
Θα πεθάνουμε μαζί!
Θα κάνουμε παιδιά με τις γυναίκες μας...
και οι γιοι μας θα παίζουν μαζί όπως παίζαμε εμείς κάποτε.
Θα εξαπολύσουμε χίλια πλοία από εδώ, Ηφαιστίωνα.
Θα περιπλεύσουμε την Αραβία και θα ανεβούμε τον Κόλπο, προς την Αίγυπτο.
Από εκεί, θα φτιάξουμε ένα κανάλι μέσω της ερήμου και θα βγούμε στη Μέση Θάλασσα.
Μετά θα επιτεθούμε στην Καρθαγένη.
Και αυτή η μεγάλη νήσος η Σικελία θα πληρώσει μεγάλο φόρο υποτελείας.
Και μετά απ' αυτό, η φυλή των Ρωμαίων. Καλοί πολεμιστές. Θα τους νικήσουμε.
Και μετά θα εξερευνήσουμε τα βόρεια δάση…
και θα βγούμε από τις Ηράκλειες Στήλες στον Δυτικό Ωκεανό.
Και μετά, μια μέρα οι πληθυσμοί θα αναμειχθούν και θα ταξιδεύουν ελεύθερα.
Ασία και Ευρώπη θα ενωθούν.
Κι εμείς θα γεράσουμε, Ηφαιστίωνα...
κοιτάζοντας από τον εξώστη μας αυτόν τον Νέο Κόσμο.
Ηφαιστίωνα;
Όχι!
- Πού είναι αυτός ο γιατρός; - Δεν μπορώ να το εξηγήσω, Μεγαλειότατε!
- Δεν είναι δυνατόν! Μα τον Απόλλωνα... - Εκτελέστε τον!
Πάρτε τον έξω τώρα και εκτελέστε τον!
- Φύγε από κοντά του... - Ψεύτες! Τον μισούσατε! Όλοι σας!
Φύγετε! Φύγετε έξω, τώρα!
Φύγετε όλες! Άρπυιες! Έξω από εδώ! Έξω!
Πάλι μεθυσμένος είσαι;
- Φύγε. - Είναι νεκρός.
- Ποιος; - Πολλοί τον μισούσαν…
…αλλά δεν νομίζω ότι θα το τολμούσε κανείς άλλος!
Πέθανε ο Ηφαιστίωνας;
Είσαι τρελός;
Τέρας!
- Α! Είσαι τρελός; - Μου στέρησες ό,τι αγάπησα ποτέ!
- Είθε όλες οι Ερινύες να καταραστούν την άθλια καρδιά σου! - Υπάκουσέ με!
Αλέξανδρε! Έχω το παιδί σου! Αλέξανδρε!
- Αλέξανδρε, έχουμε έναν γιο! - Όχι!
- Το παιδί! - Μεγαλειότατε, όχι!
Αλέξανδρε, έχω το παιδί σου! Αλέξανδρε, άντρα μου, Βασιλιά μου!
Έχουμε γιο!
Ο φτωχός, ο κακόμοιρος, ο κακορίζικος γιος μου!
Μη με ξαναγγίξεις ποτέ!
Όχι!
Μία τελευταία πρόποση!
Πριν την αυγή.
Στους παλιούς μου φίλους!
- Και στους μύθους! - Στους μύθους.
Πιες το όλο, Αλέξανδρε!
Πιες το όλο!
Ναι, έλα! Τελείωσέ το!
Στην επόμενη αυγή!
Οι άνθρωποι μισούν τους θεούς.
Γιατί φοβόμαστε τα χειρότερα.
Τους Τιτάνες!
Μικρέ μου Αχιλλέα.
Άρχοντά μου, σε αγαπάμε.
Ευλογημένος να 'σαι, Αλέξανδρε.
Άρχοντά μου, αυτά τα βότανα είναι από τους Δελφούς.
Έσωσαν τον αδερφό μου στο Γκίλαμ.
- Ευλογημένη να 'ναι η ψυχή σου. - Ευχαριστώ.
- Σε αγαπάμε, Αλέξανδρε. - Κομμάτι από την Ιλιάδα...
Αλέξανδρε.
Σε αγαπάμε, Αλέξανδρε.
Και τους απογόνους σου.
Συνεχίστε να προχωράτε, άντρες.
Ναι, έλα.
Έλα στη Βαβυλώνα. Σε περιμένω. Ο μοναδικός και πολυαγαπημένος σου γιος.
Για τους άντρες!
Βαγώα...
Μπορείς να με ανασηκώσεις λίγο; Πιάστηκα εδώ.
Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω μείνει τόσο αδρανής.
Ποτέ δεν θα μπορέσει ο στόλος να φύγει την Άνοιξη. Πρέπει να φύγω.
Μου έδωσες τα πάντα...
…Βαγώα.
Κι εσύ μου έδωσες…
…τις πιο ευτυχισμένες ώρες της ζωής μου, Αλέξανδρε.
Ευτυχία;
Τι είναι ευτυχία;
Όταν ο νους και το κορμί σου πιέζονται τόσο που είναι έτοιμα να σπάσουν...
και δεν έχεις καμία σκέψη πέρα από την επόμενη...
Και κοιτάς πίσω και τότε…
…εκεί ήταν, η ευτυχία.
Σε αυτό που έκανες, ποτέ σ' αυτό που σκεφτόσουν.
Κι όμως, με έκανες τόσο ευτυχισμένο.
Τελείωσε, Βαγώα.
Τελείωσε.
Περιμένετε! Έχω τον γιο του!
Αλέξανδρε!
Περιμένετε! Περιμένετε!
Όρνια! Περιμένετε!
Έχουμε έναν γιο!
Μόνο τρεις μήνες ακόμα!
Ζήσε, σε παρακαλώ!
Αλέξανδρε, ο στρατός θα διχαστεί!
Οι σατραπείες θα επαναστατήσουν! Χωρίς τις διαταγές σου, θα γίνει πόλεμος!
Σε ικετεύουμε! Πες μας ποιος!
Ποιος θα κυβερνήσει αυτή τη μεγάλη αυτοκρατορία αν μας αφήσεις;
Ποιον θέλεις, Αλέξανδρε;
- Σε ικετεύουμε! Πες μας ποιος! - Μην φοβάσαι...
Ο μύθος βγαίνει αληθινός.
Ξεπέρασες τον Ηρακλή!
Ο Δίας είναι ο πατέρας σου!
Ποιος θα είναι;
Σε παρακαλούμε, πες μας ποιος.
- Τι είπε; - Στον καλύτερο;
- Είπε: "Στον καλύτερο". - Τι;
- Όχι, είπε: "Στον Κρατερό". - Στον Κρατερό;
Γιατί να πει τον Κρατερό;
ΒΑΒΥΛΩΝΑ, ΠΕΡΣΙΑ Ιούνιος 323 π.Χ.
Στις 10 Ιουνίου, ένα μήνα πριν κλείσει τα 33 του χρόνια...
η μεγάλη καρδιά του Αλέξανδρου τελικά εγκατέλειψε.
Και, όπως ορκίστηκε, πήγε κοντά στον Ηφαιστίωνα.
Αλλά στη σύντομη ζωή του, κατάφερε να φτάσει, χωρίς αμφιβολία...
τη μυθική δόξα του προγόνου του, του Αχιλλέα. Κι ακόμη περισσότερα.
Η συμμετοχή της Ολυμπιάδας στη δολοφονία του πατέρα του...
αποτελεί μία πιθανότητα, στο δικό μου μυαλό.
Στο δικό του, ήταν ένα βάρος.
Ο Αλέξανδρος ήταν πολύ ερωτευμένος με τη δόξα για να του την κλέψει.
Αλλά μόνο και μόνο επειδή ήταν αίμα της, ήταν κι αυτός ένοχος.
Όχι!
Αμπαρώστε τις πόρτες.
- Η σορός θα μείνει στη Βαβυλώνα! - Η σορός ανήκει στη Μακεδονία!
- Αυτό πρέπει να αποφασιστεί… - Μέσα σε λίγες ώρες...
τσακωνόμασταν σαν τσακάλια για τη σορό του.
Οι πόλεμοι του κόσμου είχαν ξεκινήσει.
Κράτησαν 40 χρόνια, με κάποια μικρά ενδιάμεσα διαλείμματα.
Ο Κάσσανδρος στην Ελλάδα, ο Κρατερός και ο Αντίγονος στη Δυτική Ασία.
Ο Σολούκας και ο Περδίκκας στην Ανατολή, εγώ στην Αίγυπτο...
Μέχρι που χωρίσαμε την Αυτοκρατορία του σε τέσσερα κομμάτια.
Κύριοι, δεν είμαστε πρωτόγονοι!
Εμείς είμαστε το μέλλον...
Πιστεύω ότι ο Αλέξανδρος θα απογοητευόταν μαζί μας.
Φυσικά, εξαπλώθηκαν φήμες ότι είχε δηλητηριαστεί...
από τη μία ή την άλλη ομάδα στρατηγών του.
Αλλά η αλήθεια σ' αυτά τα ζητήματα, ποτέ δεν γίνεται γνωστή.
Ο Κάσσανδρος φρόντισε γι' αυτό με τα Ψευδή του Ημερολόγια...
όπου παρουσίασε τον Αλέξανδρο ως έναν άρρωστο, παραφουσκωμένο μέθυσο.
Πολλοί πίστευαν ότι το έκανε για να αποδιώξει τις υποψίες από πάνω του.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, ΑΙΓΥΠΤΟΣ 285 π.Χ. 40 χρόνια αργότερα
Ο ίδιος απέδειξε σίγουρα ότι είχε την ιδιοσυγκρασία για την πολιτική και τους φόνους...
όταν, εφτά χρόνια αργότερα, εκτέλεσε την Ολυμπιάδα...
η οποία συνάντησε τον θάνατο με εξαιρετικό θάρρος.
Πέντε χρόνια, όχι, έξι χρόνια μετά από αυτό...
ο Κάσσανδρος πέτυχε τελικά…
την ολοκληρωτική εξόντωση των απογόνων του Αλεξάνδρου...…
αφού δηλητηρίασε τη Ρωξάνη και τον 13χρονο γιο του Αλεξάνδρου...
…τον πραγματικό διάδοχο της Αυτοκρατορίας.
Αλλά και η Ρωξάνη, σαν την Ολυμπιάδα...
παίζοντας με αδυσώπητους κανόνες...
και με την στήριξη αρκετών στρατηγών...
λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου...
έβαλε να δηλητηριάσουν την Στάτειρα.
Για κάποιους αρκούσε ο λόγος ότι πίστεψαν ότι αυτή ευθυνόταν...
για τον ξαφνικό θάνατο του Ηφαιστίωνα.
Αλλά εγώ θεωρώ ότι δεν υπήρχε καμία απόδειξη για αυτό.
Ο Βαγώας εξαφανίστηκε εντελώς από την ιστορία.
Σοφή κίνηση, ίσως.
Αλλά θα πω ότι η αγάπη και η αφοσίωσή του για τον Αλέξανδρο...
ήταν αναμφισβήτητες και εξαιρετικές.
Τώρα εγώ είμαι ο φύλακας της σορού του.
Ταριχεύτηκε εδώ, κατά τα αιγυπτιακά έθιμα.
Τον διαδέχτηκα ως Φαραώ και κυβερνώ εδώ και 40 χρόνια τώρα.
Έχω δύο γιους…
…που ο καθένας ζηλεύει την δύναμη του άλλου.
Αλλά θα μεγαλώσουν και θα γίνουν καλοί πατέρες και σύζυγοι.
Και πιστεύω ότι θα είναι δίκαιοι στις συμπεριφορές τους.
Αλλά δεν έχουν δει ποτέ…
την τρομερή επίθεση του ιππικού στα Γαυγάμηλα...
ή τα βουνά του Ινδοκούς...
όταν με στρατό 100.000 αντρών, περάσαμε στην Ινδία.
Ήταν θεός, Κάδμε...
Ή ό,τι πιο κοντινό σε θεό έχω δει εγώ ποτέ μου.
"Τύραννος", φώναζαν τόσο εύκολα. Εγώ γελάω.
Κανένας τύραννος δεν έδωσε ποτέ πίσω τόσα πολλά.
Τι ξέρουν για τον κόσμο αυτά τα σχολιαρόπαιδα;
Χρειάζονται ισχυροί άντρες για να κυβερνήσουν.
Ο Αλέξανδρος δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν ο Προμηθέας, φίλος των ανθρώπων.
Άλλαξε τον κόσμο.
Πριν απ' αυτόν υπήρχαν φυλές...
και μετά απ' αυτόν, τα πάντα ήταν δυνατά.
Υπήρχε ξαφνικά η αίσθηση ότι ο κόσμος μπορούσε να κυβερνηθεί από έναν Βασιλιά...
και να' ναι καλύτερος για όλους.
18 σπουδαίες Αλεξάνδρειες έχτισε σ' αυτόν τον κόσμο.
Ήταν μία αυτοκρατορία, όχι του τόπου και του χρυσού, μα του νου.
Ο Ελληνικός Πολιτισμός...
…ανοιχτός σε όλους.
Μα η αλήθεια δεν είναι ποτέ απλή...
…Κι όμως, είναι.
Η αλήθεια είναι ότι όντως εμείς τον σκοτώσαμε.
Σιωπώντας συναινέσαμε...
Γιατί...
Γιατί δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε.
Τι είχαμε να περιμένουμε, μα τον Άρη...
από το να μας πετάξει σαν τον Κλείτο στο τέλος;
Μετά από τόσο καιρό, να δίναμε τα πλούτη μας...
σε Ασιάτες συκοφάντες που απεχθανόμασταν;
"Ανάμειξη των φυλών"; "Αρμονία";
Μιλούσε γι' αυτά τα πράγματα.
Αλλά δεν ήταν για τον Αλέξανδρο...
κι άλλο έναν λαό έτοιμο να υποταχθεί σ' αυτόν;
Δεν πίστεψα ποτέ στο όνειρό του.
Κανείς μας δεν πίστεψε.
Αυτή είναι η αλήθεια της ζωής του.
Οι ονειροπόλοι μάς εξαντλούν.
Πρέπει να πεθαίνουν, πριν μας σκοτώσουν με τα καταραμένα όνειρά τους!
Πέταξέ τα όλα αυτά, Κάδμε.
Είναι οι ανοησίες ενός ανόητου γέρου.
Να γράψεις: "Πέθανε από πυρετό και εξασθένιση του οργανισμού".
Μάλιστα, Μεγάλε Φαραώ.
Μπορούσε να μείνει στη Μακεδονία, να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια.
Θα πέθαινε τιμημένος.
Αλλά δεν ήταν αυτός ο Αλέξανδρος.
Όλη του τη ζωή, πολεμούσε για να ελευθερωθεί από το φόβο.
Και από αυτόν και μόνο από αυτόν, ελευθερώθηκε.
Ο πιο ελεύθερος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ!
Η τραγωδία του ήταν ότι βίωνε μία διαρκώς αυξανόμενη μοναξιά...
και ήταν ανυπόμονος με όσους δεν μπορούσαν να καταλάβουν.
Και αν κι η επιθυμία του...
να συμφιλιώσει Έλληνες και βαρβάρους κατέληξε σε αποτυχία...
Τι αποτυχία!
Η αποτυχία του ορθώνεται πάνω από τις επιτυχίες άλλων ανθρώπων.
Έζησα...
Έζησα μια μακρά ζωή, Κάδμε...
Αλλά η δόξα και η μνήμη των ανθρώπων...
θα ανήκουν πάντα σε αυτούς που ακολουθούν τα μεγάλα τους οράματα.
Και ο σπουδαιότερος εξ' αυτών είναι αυτός που τώρα ονομάζουν...
"Μέγας Αλέξανδρος"!
Ο σπουδαιότερος Αλέξανδρος απ' όλους.
Με τα χρόνια, η σπουδαία βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας
καταστράφηκε από μία σειρά πυρκαγιών.
Τα απομνημονεύματα του Πτολεμαίου που αφορούσαν στον Αλέξανδρο...
μαζί με πολλά άλλα σπουδαία απομνημονεύματα του αρχαίου κόσμου, χάθηκαν.
Επιμέλεια Υποτίτλου: *Bobcat*